Oct
26
Al-Ram, Westelijke Jordaanoever – Het nationale elftal van Palestina voetbalt voor het eerst op eigen bodem. Dit weekend werd een nieuw voetbalstadion op de Westelijke Jordaanoever ingewijd met een vriendschappelijke wedstrijd tegen buurland Jordanië. Voor veel Palestijnse voetbalfans wordt daarmee een droom werkelijkheid.
Rami, de linker verdediger van het Palestijnse elftal knielt voor de wedstrijd op het kunstgras om te bidden tot Allah. “In mijn normale leven werk ik bij een bank in Ramallah. Spelen voor Palestina op eigen terrein is voor mij het mooiste wat er is.”
Het Palestijnse team werd 10 jaar geleden officieel erkent door de FIFA als nationaal elftal. Daarmee werd Palestina het enige nationale team ter wereld zonder eigen staat. De thuiswedstrijden werden gespeeld in Jordanië en in het Golfstaatje Qatar. Die wedstrijden gaven een troosteloze aanblik omdat slechts een handjevol supporters kwam kijken. “Ik speelde daarom liever uitwedstrijden” zegt Rami.
Nu staat hij op het veld van het geheel nieuwe Ram Stadion aan de rand van het bezette Oost-Jeruzalem, letterlijk op steenworp afstand van de scheidingsmuur. Op zijn voorhoofd zijn kleine stukjes rubber van het kunstgras blijven plakken door het bidden. Als een professional staat hij op het veld de internationale pers te woord.
“Dit is een historische wedstrijd voor ons. De meeste Palestijnen lijden een zwaar leven onder de Israëlische bezetting. Het team gaat vanavond proberen om alle supporters even die ellende te doen vergeten.” Op de overvolle tribunes zitten 7.000 uitzinnige Palestijnen. Bij deze eerste wedstrijd mochten ze gratis naar binnen.
Het stadion is gecertificeerd door de wereldvoetbalbond FIFA. Voor de officiële opening is zelfs FIFA-voorzitter Sepp Blatter ingevlogen. Als een ware volksheld, omgeven door fotografen, maakt hij voor aanvang van de wedstrijd een ereronde over het veld. Zelfs vanaf de daken van omliggende gebouwen wordt hij toegejuicht. “Dit stadion is een zege voor het Palestijnse voetbal”, zei Blatter.
Als het Palestijnse volkslied door de speakers schalt steken 7.000 man hun arm in de lucht om met twee vingers het vredesteken te maken. “Salaam, Salaam, vrede, vrede”, roepen de supporters. Ook wordt de naam van Arafat gescandeerd, wiens afbeelding op een groot doek aan het dak van het stadion hangt.
Het Palestijnse team is een samenraapsel van amateur-voetballers die door de Palestijnse diaspora van heinde en ver moeten komen. Een van hen woont in Chili en spreekt geen woord Arabisch. Toch hebben spelers uit de Palestijnse gebieden vaak de meeste moeite om zich bij het team aan te sluiten. Drie spelers uit de Gazastrook kregen geen toestemming van Israël om af te reizen naar de Westoever. Alleen steraanvaller Ahmed Kashkash kreeg de benodigde papieren.
Het team staat 180ste op de wereldranglijst, veel lager dan de Jordaniërs. Toch is het Palestina dat al na vijf minuten de score opent. Door een fout in de verdediging kan spits Kashkash uit Gaza langs de keeper van Jordanië schieten. Het eerste internationale doelpunt op Palestijns grondgebied is gescoord. Het kleine stadion ontploft. Politiek geladen spreekkoren schallen vanaf de tribunes. “Jeruzalem, een Arabische stad! Met onze ziel, met ons bloed. Wij houden van Palestina!”
Op de eretribune zitten twee Nederlandse mannen in pak naar de wedstrijd te kijken. Ze zijn van Greenfields, het Nederlandse bedrijf dat het kunstgrasveld heeft aangelegd. “De bal rolt goed. Ik heb nog geen klachten gehoord van de spelers”, lacht Rob Venneker van Greenfields. Het bedrijf is gespecialiseerd in het aanleggen van kunstgrasvelden in ontwikkelingslanden. Venneker is trots op zijn creatie. “Het is prachtig om te zien hoe een voetbalveld mensen hoop kan geven en hoe het de jeugd kan inspireren. Zeker als je ziet wat hier in het verleden gebeurd is en nog steeds gebeurt. Ik hoop dat het positieve van dit veld zal overslaan naar de politiek in dit gebied.”
“Het zou mooi zijn als de Palestijnen ooit een keer op dit veld tegen Israël zouden spelen. Het is een droom, maar misschien komt het ooit nog eens uit”, zegt Joop van Krimpen van Greensfields.
Na de rust scoort Jordanië de gelijkmaker, maar het enthousiasme van de supporters wordt er niet minder om. Het resultaat van de wedstrijd is niet belangrijk. Waar het om gaat is dat Palestina is erkend door de rest van de wereld, al is het slechts op sportief vlak. Het stadion loopt leeg en de menigte sluit zich aan in de file voor het eerste Israëlische checkpoint richting huis.
Comments
Leave a Reply