De Israëlische premier Olmert zei gisteren voor het eerst dat de soldaten Eldad Regev en Ehud Goldwasser niet meer in leven zijn. Ze zouden volgens Olmert al tijdens of vlak na hun gevangenneming zijn omgekomen. Hezbollah heeft daar nooit informatie over willen vrijgeven. De verdwijning van Regev en Goldwasser vormde het startsein voor de Tweede Libanon-oorlog.

Het akkoord is omstreden omdat Israël voor levende gevangenen slechts lichamen terugkrijgt. De chefs van de Israëlische veiligheidsdiensten hebben tot op het laatste moment geprobeerd om de ruil te voorkomen. Volgens hen schept het akkoord een gevaarlijk precedent. Dode krijgsgevangen zouden bij toekomstige onderhandelingen net zoveel waard zijn als levende.

Uiteindelijk is het kabinet toch gezwicht voor de publieke druk, gecreëerd door de families van de soldaten. Het onderwerp werd de afgelopen maanden breed uitgemeten in de Israëlische media. Voor- en tegenstanders vlogen elkaar voortdurend in de haren bij vaak emotionele debatten over de gevangenenruil.

Vooral de vrijlating van de Libanees Samir Kuntar stuit op veel verzet. Hij zit al sinds 1979 vast wegens de moord op een Israëlisch gezin met twee dochtertjes van twee en vier jaar oud.

Hezbollah zou bereid zijn twee Israëlische soldaten vrij te laten die in juli 2006 gevangen werden genomen. De ontvoering van de soldaten, Eldad Regev en Ehud Goldwasser, leidde tot de Tweede Libanon-oorlog. Het is onduidelijk of ze nog in leven zijn. Hezbollah weigert daarover informatie vrij te geven.

(Shebaa Farms, het gebied waar Regev en Goldwasser gevangen zijn genomen)

In ruil voor hun vrijlating zou Israël vijf Hezbollah-gevangenen naar huis willen sturen, onder wie Samir Kuntar, een Libanees die al sinds 1979 vast zit wegens de moord op een Israëlische familie. Volgens de Israëlische krant Haaretz wordt ook een Israëli die verdacht wordt van spionage voor Hezbollah vrijgelaten.

Hezbollah-leider Hassan Nasrallah zei maandag in een speech in de Libanese hoofdstad Beiroet dat er vooruitgang is geboekt in de onderhandelingen en dat Kuntar snel zal worden vrijgelaten. Volgens een Libanese krant zal de gevangenenruil binnen dertig dagen plaatsvinden.

Opmerkelijk is dat Nasrallah zijn eis heeft laten vallen om ook Palestijnse gevangenen vrij te krijgen met de ruil. Familieleden van de Israëlische soldaten vrezen dat Nasrallah die eis heeft ingetrokken omdat Regev en Goldwasser niet meer in leven zouden zijn. Vast staat dat de soldaten zwaar gewond zijn geraakt toen ze gevangen werden genomen. Drie andere Israëlische soldaten werden bij de actie gedood.

Het Duitse onderhandelingsteam laat niks los over het verloop van de gesprekken tussen beide partijen. “Waarschijnlijk weten we pas op het laatste moment of de soldaten levend of in een kist zullen terugkeren”, aldus een familielid van een van de ontvoerde Israëli’s.

Hieronder de visie op de crisis in Libanon van mijn voormalige collega Shahab Jafry (een sjjiet in hart en nieren) van de Khaleej Times in Dubai: 

Civil war awaits Lebanon failing immediate settling of pressing political matters

Siniora’s gambit turned out terribly wrong as his hand proved too weak to contain a provoked Hezbollah, something the prime minister no doubt understands well now as he remains tightly shut in a secure compound along with senior ministers of a government that is barely functioning.

As Hezbollah troops overrun the capital, Siniora’s “bloody coup” rhetoric only cries out his own weakness in grossly miscalculating the response, putting the burden of responsibility on his own shoulders as much as he’d like to place it on Hezbollah, for triggering proper national catastrophe. .

Few analysts familiar with Hezbollah’s functioning will disagree that the only development that will avoid another Lebanese civil war is a government back-down that incorporates withdrawing the freeze on Hezbollah’s communication network and reinstating the Beirut airport security in charge. Obviously, the subsequent loss of face and credibility will rob the government of whatever little authority it had left at a time when the president’s seat has been vacant for half a year.

Condi Rice’s support, too, only betrayed disgust at America’s inability to keep Hezbollah’s patron Iran from roaring ahead in Middle East politics, cementing its influence from Baghdad to Gaza to Beirut. For the moment America’s military hardware in the region or its diplomatic muscle can do little to help Beirut as bombing Hezbollah from its battle ships is not an option and diplomatic pressure is simply lost on charismatic Hassan Nassrallah.

Ultimately the decision will fall on Siniora himself and once his verbal observations are exhausted, he is going to have to act or just sit idle as Lebanon descends into civil war once again. America will not mind Beirut ordering the army to take on Hezbollah. It’s hatred for the organisation was amply reflected in Israel’s ‘06 war, when Washington chose not to pressure for cessation of hostilities, instead accepting the carnage on a ridiculously framed “birth pangs of a new Middle East” stance.

So, from the looks of things, failing a painful government withdrawal in Beirut, things seem set to get much worse for the region as a whole. Israel has long been on the lookout for a revenge strike on Hezbollah, and will enjoy nothing more than seeing the Lebanese state soften it up for them. If an Israeli hit materialises, political compulsions will not take long for Iran and Syria to enter the fray, throwing the entire region’s political calculus off the charts.

Lebanon has long been and continues to be the wider region’s play ground when it comes to settling lingering scores. Much of that is the Lebanese’s own fault, as their present bickering goes to show. Sooner or later, the wide ethnic and sectarian mix will have to learn to compromise and exist side by side. For now, if the government recedes and leaves Hezbollah stronger – much to the dismay of allies here and away – it will have only itself to blame. Perhaps too high a price for political idiocy, but a fitting reflection on the stakes. Therein lies an important lesson for the Siniora government which may well have numbered its own days.

For feedback: jafry.shahab@gmail.com

Toen ik vertelde dat ik hier de journalist uithang en dat ik daarvoor ook wel eens in Libanon kom, vroeg hij: “How is Beirut?” Antwoord: “Beirut is awesome. Such a vibrant and welcoming place. Great night life as well!!” Als door een wesp gestoken sprong hij op uit z’n strandstoel. “WHAT!! I THOUGHT WE BOMBED THAT PLACE!”

Jong en hip Tel Aviv is gefascineerd door de verhalen over het uitgaansleven in Beiroet. Andersom geldt hetzelfde. Ze hebben geen idee hoeveel ze op elkaar lijken. Op drie uur afstand rijden van elkaar dansen ze in hetzelfde klimaat, op dezelfde muziek, aan dezelfde zee. Ze dragen dezelfde kleren en zitten allemaal op Facebook…and never the twain shall meet.

Moment of reckonging

Israel is at a serious crossroads, it needs to overhaul its regional policy  

Even though the Winograd report presented little that was unexpected, it has officially cemented the view that Israel’s regional policy henceforth will need to incorporate a marked departure from the has-been as it concerned factors and issues far beyond the Knesset and the IDF. In its immediate aftermath, it all but throws ongoing Washington backed peace efforts with the Palestinians out of the equation. The primary concern has shifted to spillover activity within Tel Aviv’s coalition government.

Winograd did not deliver the axe too hard on Olmert, but also did not provide for an environment completely exonerating Barak from his promise to walk if the government were held responsible. And even if he leverages the report’s scattering the blame around to stay on for some greater good, calls aimed at breaking the coalition will not cease, so a final word cannot be delivered yet.

More importantly for the Jewish state, the report minces few words about the failure of the 34-day military operation that saw a rag-tag loosely armed militia humble the strongest fighting machine in the Middle East. It vindicated Hezbollah’s stand that despite losing far fewer personnel and equipment, it is Israel that lives with the bitter after taste of defeat. For a state whose survival hinges on military superiority in a hostile neighbourhood, Wednesday’s findings ought to prompt serious policy questions.

If Hezbollah’s inadequately trained soldiers can employ unguided Katyusha rockets to embarrass Israel’s combined air and ground power, then long term survival itself comes under grave threat. It bears noting that failure incorporated political as well as military shortcomings, as has been made abundantly clear. So, even if Olmert is replaced with someone boasting superior war-mongering and sabre-rattling skills, the military position will remain compromised and in severe need of repair.

The road ahead, therefore, must revolve around sticking to or ditching the ongoing peace negotiations. Israel’s internal theatre will soon debate which is more opportune, accepting military limitations and push for peace, or bolster the stiff outlook by adopting a harsher posture. The latter will no doubt carry greater domestic political currency, tapping local frustration over a weak government and last summer war’s let down. But with Israel’s principal ally pushing for peace, and the region ready to explode at the slightest provocation, it is time for Israel to come to terms with the new reality that it is peace not war that will its own survival, and that of the Arabs.

De oorlog tegen de Libanese Hezbollah-beweging kostte aan bijna 160 Israëli’s het leven. Ruim duizend Libanezen kwam om, vooral door de vele Israëlische luchtaanvallen op het zuiden van het land.

Volgens de onderzoekscommissie, geleid door rechter Eliyahu Winograd, is Israël zonder duidelijke doelstelling aan de oorlog begonnen. Nadat de Libanese Hezbollah-beweging een gedurfde aanval uitvoerde op Israëlisch grondgebied, had Israël twee opties. Een korte, hevige aanval gericht op Hezbollah, of een groot grondoffensief waarbij het zuiden van Libanon werd bezet.

“De Israëlische politiek koos voor een desastreuze middenweg”, zegt Winograd. “Door het gebrek aan doortastendheid werd Israël een grondoorlog in gesleept, waardoor de militaire overmacht niet benut kon worden. Israël beschikte ook niet over een duidelijke exit-strategie,” zo staat in het rapport.

De Winograd-commissie onderzocht vooral het bevel van Olmert om kort voor het einde van de oorlog nog een grondoffensief in te zetten. Bij die aanval kwamen 30 Israëlische militairen om het leven. De commissie heeft begrip voor dit besluit van de premier, maar het leger faalde bij de uitvoering van de operatie.

De oppositie in Israël ziet in het rapport aanleiding voor Olmert om op te stappen. De premier denkt daar niet over en beloofde de aanbevelingen van de commissie uit te voeren.

The pronouncements by the head of the Hezbollah terrorist organization, Hassan Nassrallah, constitute a cruel and cynical move by an organization that fragrantly tramples the most fundamental, ethical codes, shows no respect for human rights or the international conventions that govern these matters. Even more so, his speech demonstrates that the Hezbollah terrorist organization violates the values that are sacred to all religions including Islam. We call upon all those with the most basic common sense to view him as cowardly and to condemn him.

Uiteraard waren de uitspraken van Nasrallah zeer verwerpelijk maar in deze reactie van het Israelische leger worden de clusterbommen op het zuiden van Libanon even buiten beschouwing gelaten.

Nasrallah zei in zijn toespraak dat de Hezbollah lichaamsdelen van omgekomen Israelische soldaten in het bezit heeft. De soldaten zouden zijn gesneuveld tijdens de tweede Libanon oorlog.

Uit Haaretz:

“Oh Zionists, your army is lying to you… your army has left the body parts of your soldiers in our villages and fields,” Nasrallah said.

“Our mujahideen used to fight these Zionists, killing them and collecting their body parts. I am not talking about regular body parts. I tell the Israelis, we have the heads of your soldiers, we have hands, we have legs,” he added.

The last time Nasrallah appeared in public was in September 2006 at a victory rally marking the end of the month-long war between Israel and the militant Shi’ite group. Since then, he has only addressed his supporters through video-links or on television.

Addressing a mass rally, Nasrallah vowed that Lebanon would not accept a “surrenderist” peace plan with Israel, declaring the only way was “resistance.”

“I announce that our forces are on full alert to confront any possible war against Lebanon,” he said.

“If Israel carries out any new aggression against us, we promise to retaliate in a war that will change the whole map of the region,” Nasrallah warned.

Referring to recent violence in the Gaza Strip, Nasrallah said: “We will not accept this oppression against the people of Palestine. I call on the Arab nation to stand and back their resistance movement’s military, and financially to confront [U.S. President George W.] Bush’s massacre of the people of Gaza.”

Footage broadcast on Hezbollah’s al-Manar television and other stations carried pictures of the black-turbaned Nasrallah surrounded by a sea of people.

Hezbollah supporters marched in procession with banners proclaiming: “We will not be humiliated”. They also blocked suburban roads, chanting “death to America, death to Israel.”

“Oh God protect Nasrallah,” the huge crowd chanted. Veiled women wept as the Hezbollah leader walked among them, while men raised their fists chanting, “Nasrallah is our leader.”

The Ashoura festival marks the death of Imam Hussein, the Prophet Mohammed’s grandson, who died in a battle in 680 against the leader of what became the Sunni branch of Islam. The battle took place in Karbala, which is located in present-day Iraq.

Nasrallah further denounced Bush’s tour to the Middle East last week as “devilish.”

In remarks on Lebanon’s political crisis, Nasrallah reiterated that the opposition, which is led by his movement, backs the Arab Legaue plan.

The three-point plan is for the election of army chief General Michel Suleiman as president, a national unity government in which no one party has veto power and the adoption of a new electoral law.

Although the ruling coalition has given the plan its full backing, Hezbollah insists that the opposition be granted one-third of the seats in a new government so it can have veto power.

Everyone – the majority and the opposition – should have a fair share in ruling the country, Nasrallah said, adding: “If someone in Lebanon is looking to internationalize the Lebanese crisis, we tell them ‘you are dreaming.’ We will not accept an American-Zionist solution for our political crisis.”

Lebanese lawmakers are scheduled to meet again on Monday to try and elect a president, but there is expectaion the parliamentary session will meet the same fate as the 12 previous ones, and be postponed.

Arab League chief Amr Mussa, who arrived in the Syrian capital from Beirut on Friday, reported progress in negotiations between the pro- and anti-Syrian factions over the deadlock.

De vertraging in zijn verkiezing zit hem in de ruzie over de machtsverhoudingen binnen de nieuw te vormen regering. De oppositie eist veto-recht wanneer Suleiman in zijn ambt begint, maar de leider van de meerderheid in het parlement, Saad Hariri vindt dat geen goed idee.

Suleiman heeft twee-derde van de stemmen in het parlement nodig om het presidentsschap in de wacht te slepen. Parlementsvoorzitter Nabih Berri heeft de volgende kiesronde op 29 december op de agenda gezet. Zolang de ruzie over het veto-recht niet wordt opgelost is het onwaarschijnlijk dat Libanon het nieuwe jaar zal ingaan met een nieuwe president.

Van Reuters:

Bush, accusing Syria of interfering in Lebanon, said that if the deadlock continued, the ruling group should vote using its simple majority of MPs.

Power struggle

Hizbullah MP Hassan Fadlallah told Reuters earlier on Friday that Bush’s comments had further complicated efforts to forge a deal between the two feuding sides, locked in a power struggle for more than a year. “Matters are complicated and Bush’s position has increased their complexity,” Fadlallah said. Hizbullah deputy chief Naim Kassem also accused Bush of proposing the absolute majority idea “without caring about the repercussions of this issue”.

Governing coalition leaders have yet to comment on Bush’s proposal. They have lately backed away from threats of a unilateral vote and have stated their commitment to reaching consensus with the opposition over the presidency.

Fadlallah said Hizbullah was committed to a deal with the governing coalition and accused the United States of obstructing mediation efforts led by France.

In a phone call to Syrian President Bashar Assad, French President Nicolas Sarkozy told him that the election, which had been due on Saturday, must go ahead as planned, Sarkozy’s spokesman said on Friday. Damascus said on Thursday it was working to facilitate the presidential election. Hariri responded in a statement that Syria, which dominated Lebanon until 2005, had effectively announced that the vote “will not happen”.

The Western-backed ruling coalition and the Hizbullah-led opposition have agreed on army chief General Michel Suleiman as president, but they are still at odds over how to share power in the new government to be formed once he takes office.

The repeatedly delayed vote cannot take place without a two-thirds quorum in parliament, which can only be secured by a deal between the anti-Syrian majority and the opposition, backed by Damascus. The post has been vacant since pro-Syrian Emile Lahoud’s term expired on Nov. 23.

Parliament Speaker Nabih Berri, a leading opposition figure, said in a statement the next session was scheduled for Dec. 29 at 12 pm.

The opposition wants guarantees it will have veto power in the new cabinet to be formed once Suleiman is elected. But majority leader Saad Hariri said this week he opposed the idea.

Premier Balkenende had de Verenigde Naties afgelopen zomer al laten weten dat Nederland het tribunaal graag wilde hebben. Het wordt gevestigd in het voormalige hoofdkantoor van de AIVD in Leidschendam.

De AIVD verhuist binnenkort naar Zoetermeer.

Een onderzoek van de VN, onder leiding van de Belg Serge Brammertz, wijst op betrokkenheid van hoge Syrische en Libanese veiligheidsfunctionarissen. Vier pro-Syrische Libanese generaals zitten vast vanwege eventuele medeplichtigheid aan de aanslag. In zijn laatste rapport schreef Brammertz dat hij de namen wist van de eigenaren van de auto die gebruikt werd voor de moord op Hariri.

Syrië ontkent elke betrokkenheid bij de aanslag en werkte nauwelijks mee aan het onderzoek. Damascus weigerde aanvankelijk verdachten uit te leveren aan het internationale tribunaal.