In het jaar na ‘Annapolis’ zijn ruim vijfhonderd Palestijnen omgekomen door Israëlisch geweld en bouwde Israël duizenden huizen in Palestijns gebied. In Jeruzalem pleegden Palestijnen drie aanslagen en Hamas vuurde vanuit Gaza honderden raketten af op het zuiden van Israël.

Een van de belangrijkste verplichtingen waaraan Israël moest voldoen was de bevriezing van de huizenbouw in de nederzettingen. Sinds Annapolis zijn de bouwactiviteiten alleen maar toegenomen. Israël bouwt nu bijna vijfduizend huizen in Palestijns gebied, vooral in Oost-Jeruzalem. Volgens Israël is dit niet illegaal. Het zou gaan om ‘natuurlijke groei’ van de stad.

Ook het aantal verleende bouwvergunningen staat haaks op de belofte die werd vastgelegd in Annapolis. Op de Westelijke Jordaanoever kregen joodse kolonisten in het afgelopen jaar drie keer zoveel vergunningen als in het jaar daarvoor. Ook het kolonistengeweld op de Westoever nam fors toe.

Israël klaagt op zijn beurt over het gebrek aan veiligheid in Jeruzalem en rond de Gazastrook. De Palestijnse Autoriteit zou volgens premier Olmert nog te weinig doen om die veiligheid te garanderen.

De partijen hebben vanaf het begin van het Annapolis-proces niet vrijuit kunnen onderhandelen. Olmert raakte verstrikt in onderzoeken naar fraude en de Palestijnse president Abbas kon geen vrede sluiten met Hamas.

De schrale winst van Annapolis zit hem in het feit dat de partijen na zeven jaar directe gesprekken voeren. Begin deze maand deden minister van Buitenlandse Zaken Livni en Abbas verslag van de resultaten. De sobere ontmoeting in het Egyptische Sharm el-Sheikh duurde slechts twee uur. Na afloop zeiden beiden nog altijd vertrouwen te hebben in de goed afloop van de onderhandelingen.

Livni heeft 6 weken de tijd heeft om haar nieuwe ploeg aan de Knesset te presenteren. Lukt dat niet, dan komen er vervroegde verkiezingen. Aangezien de Arbeidspartij zeer zwak staat in de nationale peilingen, is de algemene verwachting dat de partij samen met Kadima wil doorregeren. Als het ultra orthodoxe Shas zich daarbij aansluit, kan de huidige coalitie worden voortgezet.

Maar Shas eist daarvoor harde garanties. De partij wil een forse verhoging van de kinderbijslag en meer geld voor religieus onderwijs. Bovendien wil Shas alleen meedoen als Lvini belooft dat er niet onderhandeld wordt over de toekomstige status van Jeruzalem. Die eis maakt het vrijwel onmogelijk om tot een vredesakkoord te komen met de Palestijnen. Als reactie op het verlanglijstje van Shas zei Kadima-minister Meir Sheetrit ‘dat zijn partij zich niet laat chanteren door de religieuzen’.

Als Livni er niet in slaagt een nieuw kabinet te vormen wordt er gevreesd voor het voortbestaan van Kadima. De verkiezingen hebben een enorme verdeeldheid blootgelegd binnen de partij en het gerucht ging zelfs dat Livni had willen afsplitsen als ze niet gewonnen had. Volgens analisten in de Israëlische media zal de relatief onervaren Livni de komende weken op twee fronten slag moeten leveren. Naast het vormen van een nieuw kabinet moet ze ook de rijen sluiten binnen Kadima.

Livni versloeg haar partijgenoot Shaul Mofaz met een marge van slechts 431 stemmen. Uiteindelijk is ze door de steun van slechts 20.000 partijleden aan de macht geholpen. Een criticus in de Israëlische krant Haaretz merkte sarcastisch op dat de winnaar van de laatste versie van de Israëlische Idols tien keer zoveel stemmen nodig had om met de eer te mogen strijken.

Livni werd in 1958 geboren in Tel Aviv, waar ze later rechten studeerde aan de Bar-Ilan Universiteit. Haar ouders zijn fanatieke aanhangers van het Zionisme. Tijdens haar militaire diensttijd schopte ze het tot luitenant. Onlangs gaf ze toe dat ze na die periode vier jaar in Parijs voor de Israëlische veiligheidsdienst Mossad heeft gewerkt.

Daarna ging ze de advocatuur in, om vervolgens, in 1996 over te stappen naar de overheid. Ze werd hoofd van een staatsorganisatie die tot taak had staatsbedrijven te privatiseren en de concurrentie te bevorderen.

In 1999 begon haar politieke carrière. Ze werd voor de rechtse Likud-partij lid van de het Israëlische parlement, de Knesset. Binnen haar partij behoorde Livni tot de gematigde tak. Haar sluwheid en politiek talent werden al gauw opgemerkt door de toenmalige premier Ariel Sharon, die haar onder zijn vleugels nam.

Livni was al in een vroeg stadium voorstander van het plan van Sharon om eenzijdig het leger terug te trekken uit de bezette gebieden. Daarmee ging ze lijnrecht in tegen de opvattingen van haar ouders. Haar vader, het nationalistische Knessetlid Eitan Livni, was een voorstander van ‘Groot Israël’, een joodse staat die naast de bezette gebieden ook delen van Jordanië aan de oostkant van de Jordaan-rivier omvat.

Toen Sharon eind 2005 Kadima oprichtte, stapte ze direct over naar deze nieuwe partij. Als kersverse leider van Kadima wacht haar nu de lastige klus om een nieuwe coalitie te vormen. Ze heeft 42 dagen de tijd om haar nieuwe ploeg ter goedkeuring voor te leggen aan de Knesset.