In een tv-commercial wordt opgeroepen om joden in het buitenland die getrouwd zijn met niet-joden aan te geven bij Masa, de organisatie achter de campagne. Masa neemt vervolgens contact op met deze ‘verloren’ Joden om ze over te halen om een jaar naar Israël te komen.

Masa (‘reis’ in het Hebreeuws) is een Zionistische organisatie die voor Joden gratis vakanties naar Israël organiseert. De bedoeling is om Joden in de diaspora meer binding met Israël te laten voelen. Israël ziet de assimilatie van Joden in het buitenland als een bedreiging voor het voortbestaan van het land.

In het spotje zegt een voice-over – door een sterverslaggeefster van de Israëlische televisie – dat meer dan 50 procent van de Joodse jeugd in het buitenland assimileert. Met andere woorden; 50 procent zou zijn joodse identiteit verliezen onder invloed van zijn of haar niet-joodse partner. “We raken ze kwijt voor Israël”, zegt de verslaggeefster, met treurige muziek op de achtergrond.

UPDATE: Jewish Agency chairman Natan Sharansky has yanked an anti-assimilation ad campaign that has outraged Jews abroad. The campaign was co-sponsored by the government.   

Daarna wordt men in de commercial opgeroepen om jonge Joden die buiten hun religie getrouwd zijn aan te geven bij Masa, een semi-overheidsorganisatie. “Samen zullen we ons inspannen om zijn of haar band met Israël te verstevigen, zodat ze niet verloren zullen gaan.” Een dag na de lancering van de campagne ontving Masa al ruim 200 telefoontjes, de meeste om inderdaad vrienden of familieleden in het buitenland als ‘als niet joods genoeg’ aan te merken.

Maar er was ook veel kritiek. Op het internet werd Masa vergeleken met de inquisitie. “In de Middeleeuwen werd men door de inquisitie aangespoord om mensen aan te geven die in het geheim Joods waren. Vandaag de dag wil de Israëlische overheid dat men informatie afgeeft over mensen die niet Joods genoeg zouden zijn”, aldus de Amerikaans-Joodse schrijver Roi Ben Yehuda op zijn weblog. Volgens Ben Yehuda beledigt de campagne in een klap zo’n 50 procent van alle Joden in het buitenland. “Alsof ze ontvoerd zouden zijn door hun niet- Joodse partner.”

De commercial sluit af met de slagzin: “Een jaar in Israël, een liefde voor je leven”. Volgens de Amerikaanse blogger Richard Silverstein is het niet duidelijk of Masa hiermee een leven lang goede Joodse seks bedoelt, of een levenslange liefde voor Israël (of beiden). Bovendien klopt de statistiek van 50 procent niet, zegt Silverstein. De meeste Joden die trouwen buiten hun religie blijven volgens hem gewoon Joods, of overtuigen hun partner om zich te bekeren tot het jodendom. Hun kinderen worden bovendien opgevoed volgens Joodse tradities, zegt Silverstein.

Fanatieke Zionisten hebben over het algemeen een lage dunk van Joden in de diaspora. Deze afkeurende houding wordt in het Hebreeuws shlilat ha-galut genoemd (letterlijk ‘verwerping van leven in de diaspora’). Volgens Silverstein worden in deze campagne de begrippen Zionisme en het jodendom foutief aan elkaar gelijk gesteld.

Roi Ben Yehuda beschrijft op zijn weblog een vrij gevat denkbeeldig telefoongesprek tussen Masa en zijn eigen grootmoeder.

Tata: Hello. Hello.
Masa: Shalom.
Tata: Shalom. I am calling to report a lost Jew.
Masa: Yes, please continue.
Tata: Not just any lost Jew, an Israeli living in the US.
Masa: Excellent.
Tata: How much is the reward?
Masa: Um, there is no financial reward. You will be satisfied to know that you are helping bring a lost sheep back to his flock. So how do you know this individual?
Tata: He is my grandchild.
Masa: Ok. How do you know he is assimilated?
Tata: Well, for starters he married a shiksa.
Masa: Yes. That is terrible. A sure sign that he is assimilated.
Tata: Don’t get me wrong. She is a lovely girl. Smart, beautiful and kind. They are happy together. They even celebrate the Jewish holidays together. But she is not Jewish. She is not Jewish!
Masa: Well, we can take care of that.
Tata: Conversion?
Masa: No, no, in the spirit of Ezra the scribe, we are going to get him to divorce her and marry a nice Jewish girl.
Tata: That seems harsh.
Masa: Don’t worry; in the end he will thank you. More importantly, you will have nachas.
Tata: Finally, an organization that gets me.
Masa: Yes we do. Mazal tov on taking the first step. We will take it from here.
Tata: Ok, just don’t tell him I called you.
Masa: No problem. It will be our little secret.

Palestinian politicians are calling it disgusting and insulting. They are demanding it be withdrawn but Cellcom, the company behind the commercial, is not worried in the slightest.

Kicking a ball
The TV commercial kicks off with an Israeli army vehicle being struck by a ball from the other side of the wall. The soldiers decide to kick the ball back over. When the ball is immediately returned, they call for reinforcements. The scene develops into a friendly match between a whole army team and their unseen opponents on the other side of the wall.

The footie game ends with the pay-off: “When all’s said and done, what do we all want out of life? A bit of fun!”

Garden fence
The advert has unleashed a storm of criticism. Critics are slamming Cellcom for making use of the suffering of the Palestinians to sell mobile phones.

Arab member of the Knesset (the Israeli parliament) Ahmed Tibi explains that “the wall separates families and stops children from going to school. The company behind this advert makes it look like a garden fence in Tel Aviv.”

Cellcom rejects all the criticism and is refusing to scrap the commercial. A company spokesman defends the advert as actually illustrating how people from different backgrounds want to have fun in exactly the same way. The message will actually help Israelis and Palestinians come closer together.

Vulgar humour
Critics dismiss this explanation as disingenuous. They argue that the ad is aimed at young Israelis doing their compulsory army service and that vulgar humour is more likely to get through to this target group than any fraternal message of peace. The fact that the Palestinians on the other side of the wall remain unseen is held up as an example of increasing the divide between the two communities.

Opponents of the commercial have started a group on the Facebook internet site, and there are spots on YouTube about the ad. One film clip shows the Israeli soldiers calling in air support after the ball has been returned; a Palestinian city is then seen coming under bombardment.

Cat and mouse
The protests are not confined to the Internet. Every week, hundreds of Palestinians and foreign peace activists protest against the construction of the wall in the Palestinian village of Bilin. Every week, the deadly game of cat and mouse with the Israeli army is repeated. The Palestinians throw stones and the soldiers reply with rubber bullets and tear gas. Several people have been killed.

After the commercial, the Bilin Palestinians decided to carry out a test. Rather than stones, a couple of footballs were kicked in the direction of the Israeli forces. Tear gas and water canons were used in response.

Reality
An activist explains: “We wanted to show how Israeli soldiers really behave rather than how they are depicted in the TV commercial. The protesters wanted to illustrate the reality surrounding the construction of the wall. That’s what we got in return: tear gas.”

Palestijnse politici noemen de spot walgelijk en kwetsend. Ze eisen dat de commercial uit de lucht wordt gehaald, maar Cellcom, het bedrijf dat het spotje liet maken, piekert daar niet over.

Balletje trappen
De tv-commercial begint met een scène waarin een Israëlisch legervoertuig op patrouille wordt geraakt door een voetbal die over de Muur komt zeilen. De soldaten besluiten de bal terug te trappen. Als direct daarna de bal opnieuw hun richting op komt, wordt er versterking ingeroepen en ontaardt het tafereel in een oergezellige voetbalmiddag voor het hele peloton. De onzichtbare tegenstander aan de andere kant van de Muur doet leuk mee.

Het spontane potje voetbal wordt afgesloten met de pay-off: “Wat willen we uiteindelijk allemaal in het leven? Een beetje lol hebben!”

Tuinhekje
De spot heeft een storm van kritiek veroorzaakt. Critici menen dat Cellcom het leed van het Palestijnse volk misbruikt voor de verkoop van mobiele telefoons.

“De Muur scheidt families van elkaar en verhindert kinderen om hun scholen te bereiken”, zo zei Ahmed Tibi, een Arabisch lid van het Israëlische parlement, de Knesset. “De makers van deze commercial doen als of het om een tuinhekje in Tel Aviv gaat”, aldus de politicus.

Verboedering
De telefoonaanbieder verwerpt alle kritiek en weigert de spot terug te trekken. Volgens een woordvoerder van het bedrijf illustreert de tv-commercial juist de wijze waarop mensen met verschillende achtergronden op dezelfde manier plezier willen hebben. Met deze boodschap zouden de Israëli’s en de Palestijnen juist nader tot elkaar komen, beweert Cellcom.

Vulgaire humor
Critici trekken deze uitleg in twijfel. De bedoeling van de telefoonaanbieder is om jonge Israëli’s tijdens hun verplichte dienstjaren in het leger aan zich te binden. Deze doelgroep zou niet bereikt worden met een verbroederende boodschap, maar eerder met vulgaire humor, zo menen de critici. Ook het feit dat de Palestijnen aan de andere kant van de Muur onzichtbaar blijven, is voor de tegenstanders een doorn in het oog. Daarmee zou de kloof tussen beide volken alleen maar dieper worden.

Op internetsite Facebook is een groep in het leven geroepen met tegenstanders van de commercial en op YouTube zijn protestvarianten gepost. Zo is op een filmpje te zien hoe die Israëlische soldaten na het terugkrijgen van de bal de luchtmacht inschakelen en vervolgens met grof geschut een Palestijnse stad bombarderen.

Kat en muis
Maar de protesten beperken zich niet alleen tot het internet. Iedere week protesteren honderden Palestijnen en internationale vredesactivisten in het Palestijnse dorpje Bilin tegen de bouw van de muur. Het is een wekelijks terugkerend, levensgevaarlijk kat-en-muisspel met het Israëlische leger. De Palestijnen gooien stenen, de soldaten schieten met rubber kogels en traangasgranaten. Daarbij zijn al meerdere doden gevallen.

De Palestijnen in Bilin besloten naar aanleiding van de commercial maar eens de proef op de som te nemen. In plaats van stenen te gooien werden afgelopen vrijdag een paar voetballen richting de Israëlische soldaten getrapt. De ludieke actie werd beantwoord met traangas en het waterkanon.

Werkelijkheid
“We wilden laten zien hoe de Israëlische soldaten zich in het echt gedragen, in tegenstelling tot hoe ze worden neergezet in de tv-spot”, zegt een van de activisten. “Hiermee willen de demonstranten laten zien hoe het er in de werkelijkheid aan toegaat rondom de bouw van de Muur. Dit is wat we terugkrijgen van de soldaten; traangas.”

We have reached the point where the news is circular.

The Times quotes unnamed sources quoting other news sources quoting unnamed sources quoting the
Times.

NYT: U.S. confirms IDF strike on Sudan convoy
By Haaretz Service

American officials have confirmed rumors that Israel Air Force warplanes attacked a convoy of Iranian arms passing through Sudan en route to the Gaza Strip in Sudan in January, The New York Times reported on Friday.

Officials apprised of classified intelligence assessments said that Israel carried out aerial attack as part of its effort to combat the smuggling of weapons into the Gaza Strip, according to The Times.

The officials also said they had received intelligence reports that an Iranian Revolutionary Guards operative an operative had gone to Sudan to help organize the effort. said the report.

Vince Crawley, a spokesman for the United States Africa Command, told The Times that U.S. forces had not been involved in the bombing.

“The U.S. military has not conducted any airstrikes, fired any missiles or undertaken any combat operations in or around Sudan since October 2008, when U.S. Africa Command formally became responsible for U.S. military action in Africa,” The Times quoted him as saying.

One official referred to the January attack as one in a series of Israeli operations against weapons being shipped to Gaza. Another former American official, however, told The Times that the origin of the arms being transferred through Sudan was unclear.

Israeli officials have declined to confirm or deny Israel’s involvement in the air strike in Sudan. They also refused to comment on the various foreign media reports about the strike.

Any Israeli decision to attack such a distant target would likely have been based on the belief that Iran could deliver arms into Gaza, possibly including 70-kilometer-range Fajr rockets.

That range would allow Hamas operatives to strike into the heart of Israel, Tel Aviv, from their Gaza bases.

Outgoing Prime Minister Ehud Olmert warned Thursday following the reports that no place in the world was out of Israel’s reach for attack.

“We operate everywhere we can hit terrorist infrastructure – in nearby places, in places further away, anywhere we can strike them in a way that increases deterrence,” Olmert told a conference in Herzliya.

“Everyone can use their imagination. Those who need to know, know there is no place where Israel cannot operate. Such a place doesn’t exist,” he said.

Channel 10 television broadcast an interview with a Sudanese minister’s adviser who said that targets on or near Sudanese territory were bombed twice, and the second air strike destroyed a ship carrying Iranian arms.

Mubarak Mabrook Saleem, Sudan’s State Minister for Transportation, told The Associated Press he believed American planes were behind the bombings, which he said took place about a week apart.

He also claimed hundreds of people from several African states had been killed.

Het Israëlische leger beschikt over een goed geoliede propagandamachine. Bij voorkeur worden vrouwen naar voren geschoven als woordvoerders, omdat zij een zachter imago achter zouden laten. Buitenlandse journalisten worden door het leger via e-mail en sms-jes bestookt met berichtgeving vanuit Israëlisch perspectief.

Cyberoorlog

Ook op het internet is het oorlog. In de schaduw van het Israëlische offensief wordt een harde online strijd uitgevochten ten gunste van de publieke opinie. Deze cyberoorlog wordt inmiddels door beide kampen tot in de puntjes beheerst. Naar hartenlust worden foto’s, filmpjes en tekst online gezet. Vooral in de Arabische digitale wereld is het fabriceren van online propaganda tot kunst verheven.

In de Arabische landen circuleren duizenden e-mails met de meest gruwelijke foto’s van het conflict in de Gazastrook. In een daarvan zijn foto’s verzameld van dode Palestijnse kinderen. Hun lichaampjes zijn volledig verwoest. “Zionisten zijn nazi’s”, staat onder de laatste foto.

Facebook

Websites zoals Facebook, Twitter en YouTube worden ook ingezet. Op Facebook worden zogenaamde ‘groepen’ aangemaakt waar gelijkgestemden zich bij kunnen aansluiten. Een van die groepen heet: “Ik wed dat ik 1 miljoen mensen kan vinden die Israël steunen”. Tot nu toe hebben zich slechts 76.000 mensen aangemeld. Een andere groep, met de naam F**k Israel, telt bijna 20.000 leden.

Het Israëlische leger heeft onlangs zelfs een eigen YouTube-kanaal geopend waar filmpjes te zien zijn van Israëlische bombardementen op de Gazastrook. Israël probeert zo laten zien dat het niet zomaar in het wilde weg vuurt.

Een van die filmpjes op de website laat zien hoe een groepje mannen vanaf grote hoogte wordt gefilmd, terwijl ze lange buizen in de achterbak van een auto laden. Volgens Israël ging het om Qassam-raketten. Even later explodeert de auto en de slachtoffers verdwijnen in de rook van de ontploffing.

“De nieuwe media en de blogwereld vormen een geheel nieuw slagveld in de strijd om de wereldopinie”, zegt legerwoordvoerder Avital Leibovitch. “Het is voor Israël belangrijk om ook dit gevecht aan te gaan.”

Twitter

Het Israëlische consulaat in New York heeft vorige week voor het eerst via Twitter een persconferentie georganiseerd over het offensief in de Gazastrook. Twittergebruikers uit alle hoeken van de wereld hebben ongeveer 400 vragen afgevuurd op het consulaat. Meer dan 3.000 Twitters hebben de discussie gevolgd.

Ook nieuwszender Al-Jazeera heeft een Twitterkanaal geopend. Daarop zijn de laatste ontwikkelingen rond het geweld in de Gazastrook te volgen. Op het Twitterkanaal ‘qassamcount’ wordt het aantal Qassam-raketten geturfd dat door Hamas wordt afgevuurd op Israël.

Hackers

Sinds het begin van het Israëlische offensief tegen de Gazastrook zijn over en weer honderden website aangevallen en overgenomen door hackers. Zo werd de site van Israëls grootse dagblad, Yediot Ahronot afgelopen vrijdag gekraakt. Wie naar het adres van de krant surfte kwam terecht op een zwarte pagina met anti-Israël propaganda. Automatisch werd op de site een Arabisch strijdlied afgespeeld. Het kostte de krant zeker een halve dag om de website weer onder controle te krijgen.

Dit soort aanvallen lijken op het eerste gezicht weinig schade aan te richten, maar volgens internetexperts gaat er weldegelijk een bepaalde dreiging vanuit. De aanvallen worden steeds beter gecoördineerd, zo blijkt uit onderzoek.

Toegang tot Gaza

Momenteel is Al-Jazeera het enige internationale nieuwsstation met correspondenten in de Gazastrook. Israël klaagt steen en been over de berichtgeving van de tv-zender. Die zou vijandig en eenzijdig zijn.

Israël laat nog altijd geen buitenlandse journalisten toe tot het gebied, ondanks dat het Israëlische hooggerechtshof de blokkade illegaal heeft verklaard. Hierdoor komen er nauwelijks ooggetuige verslagen vanuit de Gazastrook naar buiten. Ook worden buitenlandse journalisten gedwongen om hun werk aan de Israelische censuur te onderwerpen.

Volgens de peiling krijgt de Republikein McCain maar liefst 76% van de stemmen. Hij kan vooral rekenen op de steun van de oudere, religieuze Amerikanen in Israël. Ruim 90% van de orthodoxe en ultraorthodoxe Amerikanen stemden op McCain. De meeste kiezers komen dan ook uit Jeruzalem, waar de religieuze groepen ruim zijn vertegenwoordigd.

Uit de peiling blijkt dat de Democratische kandidaat Barack Obama door veel Amerikaanse Israëli’s wordt gewantrouwd, vooral als het gaat om buitenlands beleid. McCain zou volgens de meeste van hen beter in staat zijn om Iran van kernwapens af te houden. Opvallend is dat veel Amerikaanse Israëli’s die als Democraat staan geregistreerd, toch op McCain hebben gestemd.

Veel Amerikaanse Israëli’s staan geregistreerd in ‘swing state’ Florida. In 2000, toen Al Gore het opnam tegen George W. Bush, werd die staat nipt gewonnen door de Republikeinen. “Een paar duizend stemmen uit Israël kunnen dus een groot verschil maken”, aldus de Republikein Kory Bardash uit Jeruzalem.

Met slechts 24% van de stemmen voor Obama geeft de uitslag een omgekeerd beeld van de algemene trend onder joden in Amerika. Daar stemmen de meeste joodse kiezers van oudsher Democratisch. “Een meerderheid van de joden in Amerika is vrij seculier. Israël staat niet hoog op hun prioriteitenlijstje”, zegt Bardash.

De Israëlische media vergeleken de komst van sir Paul met die van de Messias. Ongeveer 40.000 toeschouwers hadden zich verzameld in Tel Aviv om de 66-jarige McCartney te zien spelen, 43 jaar nadat  de staat Israël de Beatles een speelverbod had opgelegd.

Reportage: paul-mccartney-in-tel-aviv-lange-versie-26-09-08

De Israëlische autoriteiten verboden John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr in 1965 om op te treden in het land. Ze vreesden dat de vier de moraal van de Israëlische jeugd zouden ondermijnen, nadat een optreden van zanger Cliff Richard enkele jaren eerder was uitgedraaid op ongeregeldheden.

Er komen zo’n 30 Europese politici naar de zogenoemde Facing Jihad-top, ondermeer uit België, Denemarken, Italië, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Naast Wilders zouden er nog twee andere leden van de Partij voor de Vrijheid op de bijeenkomst aanwezig zijn. Ook Ayaan Hirsi Ali krijgt een uitnodiging. Eldad wilde verder geen namen noemen omdat veel van de genodigden bang zouden zijn ‘voor represailles uit moslimkringen’.

Hij benadrukte dat de Europeanen die aanwezig zullen zijn niet extreem rechts, maar het politieke middenveld in hun land vertegenwoordigen. “Ik wil geen moslims beledigen, ik wil alleen de ware aard van de islam laten zien en ervoor zorgen dat Europeanen en Israëli’s begrijpen wat de ware aard is van de strijd waarin we verwikkeld zijn.”

Het idee van de conferentie is ontstaan na verschillende bijeenkomsten van de politici in Europa. Eldad is daarna door hen benaderd om zich op te werpen als gastheer van de tweedaagse bijeenkomst die begint op 14 december. “Als je zo’n conferentie in Europa organiseert krijgt het meteen een extreemrechts label opgeplakt. In Israël valt dat wel mee”, zegt Eldad, die Wilders nog nooit persoonlijk heeft ontmoet.

Op de eerste dag van de top worden er strategieën besproken om de opmars van de Islam een halt toe te roepen. De besprekingen zijn besloten, er mag geen pers bij zijn. Dag twee is toegankelijk voor iedereen en staat in het teken van ‘educatie’. In het kader daarvan zal Wilders zijn film laten zien en daarna een toespraak houden.

Aan het einde van de top zal de nieuwe alliantie een zogenaamde Jeruzalem-declaratie onderteken waarin de doelstellingen van de nieuwe stroming worden opgenomen. Daarna is het de bedoeling dat de anti-islam-conferentie jaarlijks terugkeert om de resultaten te evalueren.

Het Arabisch-Israëlische parlementslid Ahmed Tibi heeft geprotesteerd tegen de de op handen zijnde bijeenkomst en vertoning van Fitna. Wilders was niet bereikbaar voor commentaar.

“I haven’t changed, Zionism has changed”

I grew up as a Zionist. I was a Zionist-youth leader in the 40’s. Now many people would consider me an anti-Zionist. But I haven’t changed, Zionism has changed. In those days I happened to be opposed to a Jewish state. I don’t think there should be Christian states or Islamic states or Jewish states. I don’t think there should be states. But if there are, they should be the states of the citizens.

But that was considered Zionism those days. In fact, I was an active member of part of the Zionist movement which not only opposed the Jewish state but wanted a society of Arab-Jewish working-class cooperation. Now people think it was an idle dream, people mock it. But I don’t think it was an idle dream in the circumstances of those days.

Furthermore there was a brief period when it was possible, I think, to go back to something like this conception of Zionism, namely from 1967 to 1975 roughly. And during that period an enlightened Israeli leadership could have moved towards a peaceful settlement with the major Arab states. That was easily possible. But also internally, to some kind of federalism, as turning the territories of the occupied after ’67 into primarily Jewish and primarily Palestinian entities, which could be in some federal arrangement, gradually moving towards closer integration of the societies, as hostilities declined, relationships developed on other than ethnic lines, and so on. I thought it was entirely feasible.

In fact there were even proposals within the Israeli military intelligence to do something, sort of like that. They decided to abandon the opportunity, and by 1975, when Palestinian nationalism entered the national agenda these opportunities were lost, but they still remain in the long term. I think it would be a much more healthy outcome for both societies.

So, as what is called Zionism is changed, where I continue to believe in has shifted from being Zionism to anti-Zionism. But that’s terminology. What Zionism has become, is a form of State worship. In fact, in the United States and in Europe it is reminiscent to some of the ugliest days of Stalinism. “We support the state, no matter what it’s crimes, no matter what it’s violence, we denounce critics of state violence as being anti-Semites”, or some appellation or other. All of this is quite reminiscent of Stalinist practice. I think it’s very bad for Israel. In fact my own views that since the 70’s that the people who call themselves supporters of Israel are in reality supporters of its moral degeneration and probably ultimate destruction.

There were specific decisions made, you can identify them right along the way, which have led to the consequence that Israel is now pretty much an offshore vassal, or satellite of the United States, even beginning to resemble it in its internal construction. Israel used to be a sort of social democratic Scandinavian style society. That has changed enormously. It has some of the highest inequality in the world, social services have collapsed. It’s become a caricature of some of the worst aspects of the Unites States. And those were choices. It didn’t have to happen.

Internal to Israel, the most significant discriminatory laws against the remaining Palestinian population are hidden in a complex mixture of legal decisions, bureaucratic arrangements, administered decisions and so on. They are designed to ensure that non-Jewish citizens of Israel do not have access to over 90 percent of the land of the country. Now, there’s no law that says that in those words, but if you look at the combination of laws and administered law of practice, contracts with the Jewish national fund and so on, it is exactly the way it comes out. You have to decode a lot of complex treats to find it, but it’s there. I’ve written about it extensively, there is a detailed history on it. Now that’s really serious discrimination.

It is interesting that in 2000 the High Court in Israel did finally rule that those laws and practices were illegal – in the case of one Arab trying to move to a village that was blocked from Arabs. However, that law has not been implemented. Maybe it will sooner or later, it’s the beginning of a break. We may remember that the 14th amendment of the United States took us centuries before it was even formally implemented. Things like that are very serious. 

The Right of Return

The right of return, it’s intriguing to see how it works. The law of the right of return says that Jews are permitted to return to the land of Israel, but non-Jews are permitted to return too, if the rabbi’s decide to designate them to be Jews. It is not a trivial fact.

If you look at the Russian immigration to Israel; a very high proportion of the Russians who came do not qualify as Jews under Jewish law. They were brought in for racist reasons. They’re blond, they’re blue eyed, they’re white and so on, and they’re educated – a lot of Israeli high tech comes from them.

So it sort of protects Israel of a process which is been called Levantinisation; becoming too much like the ‘bad people’ there. And that’s one of the reasons why some of the so called oriental Jews, Jews from the Arab countries, have also been sharply discriminated against, in some ways worse than Israeli Arabs. I have seen some amazing examples personally. It’s slowly changing, but pretty slowly. There all kind of things happening inside.

However, the move towards some form of immigration with the Palestinians Arabs, right now, since the chances of federalism in the 70’s been lost, could still be achieved. First, if the United States and Israel would abandon their rejectionism. They have for 30 year unilaterally rejected the international consensus on a two state settlement. But if they abandon that and accept what the international consensus has been: a two state settlement on the international border, with minor and mutual modifications, and various adjustments on Jerusalem, technical ones, which are pretty clear.

If the US and Israel would accept that, than that could be the first step in moves towards closer integration, perhaps some kind of federalism, maybe broader than even Cis-Jordan, and who knows, maybe preference on the part the part of the population for closer integration if circumstances permit. Anyone who knows the area, who has travelled around Cis-Jordan – the region from Jordan to sea – knows perfectly well that drawing al line through it anywhere, doesn’t make a lot of sense for the people involved. It should be an integrated area. And over time maybe the will happen.

Het interview is terug te vinden op het internet: http://player.omroep.nl/?aflID=7341469&md5=6673d2d6197b1e3dd12376a0d8260151

Voor de vierde keer tijdens zijn korte premierschap kreeg Olmert vorige week de recherche op bezoek. De 62-jarige premier zou in zijn vorige ambt als burgemeester van Jeruzalem steekpenningen hebben aangenomen van een rijke Amerikaanse zakenman.

Er is nog veel onduidelijkheid rondom dit nieuwe schandaal omdat de Israëlische media zijn verboden details daarover te publiceren. Het muilkorven van de media zou in het belang zijn van het onderzoek, zo rechtvaardigt de Israëlische politie deze ongebruikelijke stap.

Inmiddels is via de buitenlandse media bekend geworden dat de zaak draait om de relatie tussen Olmert en de 75-jarige miljonair Morris Talansky uit New York. Deze investeerder heeft in de jaren ’90 grote geldbedragen aan Olmert gegeven, zo schrijft de New York Post. Het is niet bekend wat Talansky in ruil doorvoor heeft terug gekregen.

Er lopen al drie andere onderzoeken naar vermeend frauduleus gedrag van de Olmert. De regeringsleider wordt beschuldigd van vriendjespolitiek en andere vormen van corruptie. Ook zou hij bij de aankoop van een huis in een dure wijk in Jeruzalem een korting van meer dan 300.000 dollar hebben gekregen.

Ondanks dat er nog weinig bekend is over het nieuwe schandaal speculeren de Israëlische media al over het aftreden van de premier. De nieuwe aantijgingen zouden veel ernstiger zijn dan in de vorige onderzoeken. Volgens het Arabische nieuwsstation al-Jazeera zal Olmert morgen tijdelijk terugtreden als premier, totdat het onderzoek is afgerond. De woordvoerder van Olmert ontkent dit. De premier zegt zelf dat het onderzoek zal uitwijzen dat hij onschuldig is.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rice heeft haar bezorgdheid uitgesproken over de gevolgen van de affaire voor de onderhandelingen met de Palestijnen. Als Olmert inderdaad moet aftreden is het waarschijnlijk dat het vredesproces voor lange tijd stil komt te liggen.

Traditioneel geeft de Israëlische premier voorafgaand aan de onafhankelijksdag een groot tv-interview, maar wegens de verplichte nieuwsstop op de affaire is dit interview afgeblazen. Het schandaal komt op een zeer ongunstig moment voor Israël. Ter gelegenheid van de viering van ‘zestig jaar Israël’ is Olmert volgende week gastheer voor leiders van over de hele wereld, onderwie de Amerikaanse president Bush.