Honderden mensen zijn volgens bronnen in Soedan in januari gedood bij een bombardement op een een konvooi vrachtwagens in de Soedanese woestijn. De vrachtwagens, volgeladen met wapens uit Iran, zouden onderweg zijn naar Gaza om Hamas te bewapenen.

Andere zegslieden spreken van 37 dodelijke slachtoffers. Er is onduidelijkheid over wie de aanval heeft uitgevoerd. De Soedanese autoriteiten wijzen naar de Verenigde Staten, terwijl het Amerikaanse televisiestation CBS de verantwoordelijkheid legt bij Israël.

Lef
Inmiddels heeft de Israëlische premier Olmert in verkapte bewoordingen toegegeven dat Israël verantwoordelijk is voor de aanval, meer dan duizend kilometer over de grens. “We zullen iedere plek raken om terreur te stoppen, zowel ver weg als dichtbij”, zo zei Olmert op een conferentie in de Israëlische badplaats Herzliya.

In Israëlische media wordt nauwelijks getwijfeld over wie er achter de aanval zit. Een commentator in de Israëlische krant Haaretz prijst premier Olmert voor zijn lef bij de inzet van Israëls luchtmacht.

Israël en de VS tekenden eerder dit jaar een verdrag om hun krachten te bundelen tegen de wapensmokkel richting de Gazastrook. Het akkoord dateert van na de Israëlische aanval op Gaza en richt zich vooral tegen de wapensmokkel vanuit Iran. De aanval op het wapenkonvooi in Soedan zou het eerste resultaat zijn van deze Amerikaans-Israëlische afspraak.

Smokkelroute
Volgens de Israëlische inlichtingendienst bestaat er een uitgebreid smokkelnetwerk dat loopt via de Perzische Golf naar Jemen. Van daaruit zouden de wapens via Somalië naar Soedan worden verscheept. Vervolgens wordt de lading met vrachtwagens via Egypte naar de Gazastrook gereden.

Volgens Midden-Oosten specialist Yossi Mekelberg van Regents College in London is Iran de grootse wapenleverancier voor deze smokkelroute. Soedan is een goede doorvoerhaven voor de wapens omdat er nauwelijks overheidscontrole is.

Mekelberg verwacht dat Israël zal doorgaan met soortgelijke aanvallen. De aanval in Soedan is volgens hem een duidelijk signaal naar Iran dat het Israëlische leger waar dan ook ter wereld kan operen.

Het is zou niet de eerste keer zijn dat er tijdens Olmerts bewind ver buiten Israëls landsgrenzen wordt toegeslagen. Zo bombardeerden Israëlische gevechtsvliegtuigen in september 2007 een vermeende nucleaire installatie in Syrië.

In het jaar na ‘Annapolis’ zijn ruim vijfhonderd Palestijnen omgekomen door Israëlisch geweld en bouwde Israël duizenden huizen in Palestijns gebied. In Jeruzalem pleegden Palestijnen drie aanslagen en Hamas vuurde vanuit Gaza honderden raketten af op het zuiden van Israël.

Een van de belangrijkste verplichtingen waaraan Israël moest voldoen was de bevriezing van de huizenbouw in de nederzettingen. Sinds Annapolis zijn de bouwactiviteiten alleen maar toegenomen. Israël bouwt nu bijna vijfduizend huizen in Palestijns gebied, vooral in Oost-Jeruzalem. Volgens Israël is dit niet illegaal. Het zou gaan om ‘natuurlijke groei’ van de stad.

Ook het aantal verleende bouwvergunningen staat haaks op de belofte die werd vastgelegd in Annapolis. Op de Westelijke Jordaanoever kregen joodse kolonisten in het afgelopen jaar drie keer zoveel vergunningen als in het jaar daarvoor. Ook het kolonistengeweld op de Westoever nam fors toe.

Israël klaagt op zijn beurt over het gebrek aan veiligheid in Jeruzalem en rond de Gazastrook. De Palestijnse Autoriteit zou volgens premier Olmert nog te weinig doen om die veiligheid te garanderen.

De partijen hebben vanaf het begin van het Annapolis-proces niet vrijuit kunnen onderhandelen. Olmert raakte verstrikt in onderzoeken naar fraude en de Palestijnse president Abbas kon geen vrede sluiten met Hamas.

De schrale winst van Annapolis zit hem in het feit dat de partijen na zeven jaar directe gesprekken voeren. Begin deze maand deden minister van Buitenlandse Zaken Livni en Abbas verslag van de resultaten. De sobere ontmoeting in het Egyptische Sharm el-Sheikh duurde slechts twee uur. Na afloop zeiden beiden nog altijd vertrouwen te hebben in de goed afloop van de onderhandelingen.

Livni heeft 6 weken de tijd heeft om haar nieuwe ploeg aan de Knesset te presenteren. Lukt dat niet, dan komen er vervroegde verkiezingen. Aangezien de Arbeidspartij zeer zwak staat in de nationale peilingen, is de algemene verwachting dat de partij samen met Kadima wil doorregeren. Als het ultra orthodoxe Shas zich daarbij aansluit, kan de huidige coalitie worden voortgezet.

Maar Shas eist daarvoor harde garanties. De partij wil een forse verhoging van de kinderbijslag en meer geld voor religieus onderwijs. Bovendien wil Shas alleen meedoen als Lvini belooft dat er niet onderhandeld wordt over de toekomstige status van Jeruzalem. Die eis maakt het vrijwel onmogelijk om tot een vredesakkoord te komen met de Palestijnen. Als reactie op het verlanglijstje van Shas zei Kadima-minister Meir Sheetrit ‘dat zijn partij zich niet laat chanteren door de religieuzen’.

Als Livni er niet in slaagt een nieuw kabinet te vormen wordt er gevreesd voor het voortbestaan van Kadima. De verkiezingen hebben een enorme verdeeldheid blootgelegd binnen de partij en het gerucht ging zelfs dat Livni had willen afsplitsen als ze niet gewonnen had. Volgens analisten in de Israëlische media zal de relatief onervaren Livni de komende weken op twee fronten slag moeten leveren. Naast het vormen van een nieuw kabinet moet ze ook de rijen sluiten binnen Kadima.

Livni versloeg haar partijgenoot Shaul Mofaz met een marge van slechts 431 stemmen. Uiteindelijk is ze door de steun van slechts 20.000 partijleden aan de macht geholpen. Een criticus in de Israëlische krant Haaretz merkte sarcastisch op dat de winnaar van de laatste versie van de Israëlische Idols tien keer zoveel stemmen nodig had om met de eer te mogen strijken.

Van aanranding tot verkrachting, en van belastingontduiking tot vriendjespolitiek, Israël heeft zo’n beetje alle beschuldigingen al voorbij zien komen. Of al die aantijgingen waar zijn of niet, ze hebben geleid tot een diep wantrouwen ten opzichte van de politiek.

Volgens de recherche is er genoeg bewijs om Olmert in ten minste twee zaken te vervolgen. De eerste zaak draait om het aanmenen van honderdduizenden dollars aan smeergeld van een rijke Amerikaanse Zakenman. De tweede zaak gaat over vliegreizen die door Olmert dubbel zouden zijn gedeclareerd. Daarnaast lopen er nog drie onderzoeken naar de premier. Alle zaken speelden overigens in de tijd dat Olmert nog burgemeester en later minister was.

Volgens professor Ariel Bendor van de Bar-Ilan Universiteit in Tel Aviv zou een gewone sterveling voor lange tijd de gevangenis indraaien voor deze vergrijpen. Maar zoals zoveel Israëlische leiders zal Olmert waarschijnlijk de dans ontspringen. “En dat is precies wat er mis is met de door-en-door corrupte politiek in Israël”, zegt Bendor. Ook Olmert’s voorgangers Netanyahu en Sharon hebben het aan de stok gehad met justitie in verband met corruptie. Beiden zijn nooit veroordeeld.

De beslissing om daadwerkelijk over te gaan tot vervolging van Olmert ligt in handen van Advocaat Generaal Menachem Mazuz. In het verleden hebben voorgangers van Mazuz meerdere keren adviezen om Israëlische leiders te vervolgen, in de wind geslagen. De advocaten van Olmert noemde de nieuwe stap van de politie dan ook ‘betekenisloos’. Het besluit over vervolging van de premier valt pas over enkele weken.

Ondanks dat er inmiddels vijf onderzoeken lopen naar vermeend frauduleus gedrag van Olmert, is hij niet eens de allergrootste boef. Israëlische politici zijn in de afgelopen jaren beschuldigd van een reeks ernstige misdrijven, inclusief zedendelicten. Slechts zelden werden ze veroordeeld.

In 2006, op de vooravond van de Tweede Libanon oorlog, bezocht minister Haim Ramon van Justitie een afscheidsfeestje van een van zijn medewerkers, een 20-jarige vrouwelijke soldaat die naar het front werd gestuurd. Na het feestje duwt Ramon (getrouwd met twee kinderen) met kracht zijn tong in de mond van de soldaat. Ramon werd kort daarna vice-premier.

De voormalige president Moshe Katsav is de enige die daadwerkelijk is veroordeeld voor een ernstig vergrijp. Een van zijn directe medewerkers beschuldigde hem in 2006 van verkrachting. In de rechtszaak gooide Katsav het op een akkoordje met Justitie. In ruil voor een bekentenis van seksuele intimidatie werd hij niet vervolgd voor aanranding en verkrachting. Wel werd hij oneervol ontslagen en moest hij het slachtoffer een schadevergoeding betalen.

In de Israëlische media, maar ook in het buitenland, wordt druk gespeculeerd over de oorzaken van dit morele verval in de politiek. Aan de Amerikaanse universiteit Harvard wordt er zelfs onderzoek naar gedaan. In dat onderzoek stelt columnist Amotz Asa-El van de Jerusalem Post dat vooral de ideologische plooibaarheid van de Israëlische leiders bijdraagt aan de morele crisis.

In het verleden hadden de leiders een duidelijk pad; ofwel links, ofwel rechts. Tegenwoordig ontbreken duidelijke principes”, stelt Asa-El. Olmert’s eigen partij, Kadima, is een middenstroming zonder duidelijke ideologische samenhang. Olmert is rechts, Ramon is links. Volgens Asa-El zijn beide heren daarom een goed voorbeeld van de huidige generatie politici. “Ze zijn nauwelijks nog verbonden met hun oorspronkelijke ideologie. Hierdoor ontstaat moreel verval”, aldus Asa-El.

Columnist Yossi Klein Halevi van het academisch centrum Shalem in Jeruzalem zoekt de oorzaak juist bij de oudere generatie politici. “Zij hebben zichzelf te veel macht en middelen toegeëigend.” Volgens Halevi is de Arbeidspartij te lang op een oneerlijke manier in het zadel gehouden. “Toen de macht in 1977 langzaam verschoof van links naar het rechtse Likud, was de eerste gedachte: nu is het tijd om onszelf te helpen”, zo redeneert Halevi.

Op 17 september kiest Kadima een nieuwe partijleider. De grootste kanshebber om Olmert op te volgen is de huidige minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni. Zij is tijdens haar loopbaan niet eerder met Justitie in aanraking geweest en wordt daarom door veel Israëli’s gezien als een eerlijk politicus.

Israël bouwt momenteel zo’n 2600 nieuwe huizen in de nederzettingen. Meer dan de helft daarvan wordt gebouwd in dorpen aan oostkant van de afscheidingsmuur, die op veel plekken diep de Westelijke Jordaanoever insnijdt. Zo wordt er ook gebouwd over de grenzen rondom de Palestijnse steden Ramallah en Bethlehem.

“Het lijkt erop dat Israël niet leert van fouten uit het verleden. Aan de ene kant wordt er onderhandeld over een vredesakkoord met de Palestijnen en parallel aan de onderhandelingen wordt er volop gebouwd in de illegale nederzettingen”, zo stelt het rapport dat is gebaseerd op luchtfoto’s en veldonderzoek. “Israël creëert nieuwe feiten op de grond die de kansen op een vredesverdrag ondermijnen”, aldus Peace Now. Israël wil volgens de vredesbeweging nederzettingen in het hart van de Westoever met elkaar verbinden om zo één groot Joods gebied te creëren.

Volgens de Routekaart voor de Vrede, die als basis dient voor de gesprekken met de Palestijnen, heeft Israël beloofd alle bouwactiviteiten in de nederzettingen te staken. Maar die belofte geldt niet voor gebieden die volgens Jeruzalem ook na het sluiten van een akkoord met de Palestijnen in Israëlische handen zullen blijven.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rice heeft gisteren in Jeruzalem Israël nogmaals opgeroepen om de illegale nederzettingen niet verder uit te breiden. Het bezoek van Rice was bedoeld als ultieme poging om nog voor het einde van dit jaar een alomvattend vredesakkoord te sluiten tussen Israël en de Palestijnen.

Na afloop van haar gesprek met haar Israëlische ambtgenoot Livni noemde Rice de onderhandelingen ‘constructief’ en ‘intensief’. Toch viel vooral op dat er weinig vooruitgang is geboekt. Zowel Israël als de Palestijnen hebben laten weten dat een vredesakkoord voor het einde van dit jaar waarschijnlijk onhaalbaar is. Rice zei tijdens de persconferentie met Livni niks over dit zelf opgelegde tijdspad. Bij haar zes voorafgaande bezoeken aan Israël deed ze dat wel.

De onderhandelingen worden gevoerd in de schaduw van een politiek crisis bij zowel de Israëli’s als bij de Palestijnen. De Israëlische premier Olmert heeft zijn vertrek aangekondigd in verband met meerdere fraudeonderzoeken, en Fatah en Hamas blijven elkaar bestoken in de Gazastrook en op de Westoever.

Israël zegt dat het geen akkoord kan sluiten met de Palestijnen zolang Hamas de macht heeft in de Gazastrook. Ook doet Abbas volgens Jeruzalem te weinig aan de bestrijding van militanten op de Westoever. Abbas zegt op zijn beurt geen verdrag te tekenen als Israël doorgaat met het bouwen van huizen in illegale nederzettingen.

Kadima kiest op 17 september een nieuwe partijleider. De grootste kanshebber is minister van Buitenlandse Zaken Livni. Kadima wil het liefst de huidige coalitie voortzetten, maar waarschijnlijk zal de religieuze Shas-partij dat niet willen met Livni als premier. Als onderhandelaar met de Palestijnen heeft Livni bereidheid getoond om ook over de toekomstige status van Jeruzalem te praten. Voor Shas is dat uit den boze.

Als de nieuwe Kadima-leider er niet in slaagt een coalitie te vormen, zou de Israëlische president Peres aan Olmert kunnen vragen om zijn vertrek uit te stellen. Olmert blijft dan interim-premier tot aan de verkiezingen die gepland staan voor maart volgend jaar.

Een bron dichtbij Olmert zei gisteren dat hij zijn resterende tijd als premier wil gebruiken om alsnog een vredesakkoord met de Palestijnen te sluiten. De Palestijnse onderhandelaar Erekat bevestigde dit. Het voornemen om de onderhandelingen voort te zetten stuitte op veel kritiek van de rechtse oppositie in Israël. Oppositieleider Netanyahu is een uitgesproken tegenstander van de huidige vredesbesprekingen. Ook is hij tegen de teruggave van de Golan-hoogvlakte, een voorwaarde van Syrië om tot vrede te komen.

Netanyahu eist vervroegde verkiezingen. “Dit kabinet heeft zijn einde bereikt. Het maakt niet uit wie de leider is van Kadima. Ze zijn allemaal partners in het falen van deze regering”, zo zei de oppositieleider in een reactie op het komende aftreden van Olmert. Volgens de laatste opiniepeilingen zal Netanyahu’s Likud-partij de meeste stemmen krijgen als er nu verkiezingen worden gehouden.

Vice-premier Ramon, een vooraanstaand Kadima-lid en een vertrouweling van Olmert, zei gisteren dat de kans zeer groot is dat er inderdaad vervroegde verkiezingen komen. Of en wanneer die zullen plaatsvinden hangt af van de uitkomst van coalitiebesprekingen na 17 september.

Audio: Olmert kondigt vertrek aan

Het vertrek van Olmert hing al lange tijd in de lucht. Begin dit jaar werd een vijfde en onlangs zelfs een zesde onderzoek naar hem geopend wegens vermeend frauduleus gedrag. De belangrijkste affaire gaat over het aannemen van geld van een rijke Amerikaanse zakenman. In deze zogenoemde ‘enveloppen affaire’ zou Olmert honderdduizenden dollars hebben opgestreken, zonder dat duidelijk is welke wederdienst de premier daarvoor geleverd heeft.

De meest brutale affaire gaat over de bekostiging van zakenreizen van Olmert door Israëlische non-profit – en liefdadigheidsorganisaties. Olmert’s reisbureau zou meerdere keren voor dezelfde vlucht vijf rekeningen hebben verstuurd naar verschillende organisaties. De betaalden allemaal voor dezelfde vlucht. Het geld dat overbleef werd gestort op een privérekening waarmee de familie Olmert later een paar keer op vakantie is geweest. Daarnaast zou de premier bij de aankoop van een privéwoning in Jeruzalem 300.000 dollar korting hebben gekregen.

Olmert ontkent nog altijd schuldig te zijn aan fraude. “Ik heb voor alle aantijgingen een passend antwoord, maar de discussie daarover zal ik niet via de media voeren”, zo zei de premier, die zichtbaar emotioneel was, tijdens de persconferentie. “Als ik fouten heb gemaakt dan spijt mij dat.” Olmert beloofde na zijn aftreden zijn onschuld te bewijzen.

Zijn partijgenoot en gedoodverfde opvolger minister Livni van Buitenlandse Zaken, riep Olmert dinsdag nogmaals op om af te treden. “Ik wil premier worden, mede vanwege het algemene gevoel onder de Israëli’s dat het zo niet langer door kan gaan. We moeten de schade repareren en dat proces van reparatie vraagt om een nieuwe premier”, aldus Livni.

Volgens de minister heeft het Israëlische volk al het vertrouwen in de politiek verloren. Een opiniepeiling van vorige week wees uit dat slechts 6 procent van de Israëli’s nog vertrouwen had in Olmert als premier.

De Israëlische premier Olmert zei gisteren voor het eerst dat de soldaten Eldad Regev en Ehud Goldwasser niet meer in leven zijn. Ze zouden volgens Olmert al tijdens of vlak na hun gevangenneming zijn omgekomen. Hezbollah heeft daar nooit informatie over willen vrijgeven. De verdwijning van Regev en Goldwasser vormde het startsein voor de Tweede Libanon-oorlog.

Het akkoord is omstreden omdat Israël voor levende gevangenen slechts lichamen terugkrijgt. De chefs van de Israëlische veiligheidsdiensten hebben tot op het laatste moment geprobeerd om de ruil te voorkomen. Volgens hen schept het akkoord een gevaarlijk precedent. Dode krijgsgevangen zouden bij toekomstige onderhandelingen net zoveel waard zijn als levende.

Uiteindelijk is het kabinet toch gezwicht voor de publieke druk, gecreëerd door de families van de soldaten. Het onderwerp werd de afgelopen maanden breed uitgemeten in de Israëlische media. Voor- en tegenstanders vlogen elkaar voortdurend in de haren bij vaak emotionele debatten over de gevangenenruil.

Vooral de vrijlating van de Libanees Samir Kuntar stuit op veel verzet. Hij zit al sinds 1979 vast wegens de moord op een Israëlisch gezin met twee dochtertjes van twee en vier jaar oud.

Volgens de Arabische krant A-Sharq al-Awsat worden beide delegaties ondergebracht in twee aparte vleugels van een hotel in Cairo. Een Egyptische bemiddelaar zal als een boodschapper dienen tussen de delegaties. Israël en Hamas weigeren nog altijd directe gesprekken te voeren, want Hamas erkent het bestaansrecht van Israël niet.

Hamas eist van Israël de vrijlating van zo’n 1.000 Palestijnse gevangenen. In totaal zitten er zo’n 10.000 Palestijnen vast in Israëlische gevangenissen, veelal zonder juridisch proces. Volgens de Palestijnse krant Al-Ayam vormen nog zo’n 100 Palestijnse gevangenen het knelpunt van de onderhandelingen over Shalit. Er zou overeenstemming zijn over het aantal vrijlatingen, maar nog niet precies over welke gevangenen naar huis mogen.

In Israël heerst veel verdeeldheid over de onderhandelingstactiek van de regering. Het debat hierover wordt heen en weer geslingerd tussen hoog oplopende emoties en rationele argumenten over de veiligheid van Israël. Volgens de Israëlische veiligheidsdienst schept het vrijlaten van grote groepen Palestijnse gevangenen in ruil voor Israëli’s een gevaarlijk precedent. “Soms moeten gijzelaars worden opgeofferd omdat de prijs voor hun vrijlating te hoog is”, zegt de voormalige legerchef Moshe Ya’alon.

Parallel aan de zaak-Shalit lopen de onderhandelingen met de Libanese Hezbollah-beweging over de vrijlating van twee andere Israëlische soldaten. Eldad Regev en Ehud Goldwasser werden in de zomer van 2006 gevangengenomen. Uit onderzoek is gebleken dat beide soldaten zwaar gewond zijn geraakt bij die actie. Omdat het niet duidelijk is of ze nog leven, weet Israël niet goed hoe hoog het kan inzetten bij de onderhandelingen over hun vrijlating.

Twee jaar geleden was Noam nog een onbekend gezicht in Israël. Hij werkte als ingenieur bij een groot snijmachinebedrijf in het noorden van het land. De ontvoering van zijn zoon heeft tegen wil en dank een beroemdheid van hem gemaakt. Bijna iedere dag is hij op televisie en ook in de kranten kan je niet om hem heen.

Noam gaat door het leven als een eenpersoons communicatiecentrum. Altijd druk aan het bellen, en zijn agenda met telefoonnummers en afspraken bij de hand. Nu de datum van 25 juni dichterbij komt, precies twee jaar na de ontvoering van Gilad, rent hij van het ene naar de andere interview. Keer op keer vertelt hij over de nachtmerrie die hij met zijn gezin doormaakt.

De familie Shalit heeft naast de Israëlische ook de Franse nationaliteit. Vandaar dat Noam gisteren werd uitgenodigd voor een ontmoeting met de bezoekende Franse president Nicolas Sarkozy in Jeruzalem. Na afloop stond met hij de pers te woord.

“Deze ontmoeting met de Franse president sterkt mij, maar of het helpt bij het terugkrijgen van mijn zoon, weet ik niet”, zo zei Noam. Tot voor kort veronderstelde hij dat een bestand met Hamas direct gekoppeld zou worden aan de vrijlating van Gilad. Volgens Noam hebben zowel premier Olmert als de Defensieminister Barak hem die belofte gedaan. Maar toen vorige week het bestand inging werd duidelijk dat de onderhandelingen over de vrijlating van Gilad nog lang niet rond waren. “Mij werd verteld dat er geen bestand zou komen zolang deze zaak nog niet rond was”, aldus Noam, die ondanks zijn woede opvallend kalm blijft.

Noam benadrukt dat niet principieel tegen een staakt-het-vuren met Hamas is. “Waar ik tegen ben is het verkwisten van Israëls onderhandelingspositie over de rug van mijn zoon. Waarom worden nu de grenzen met de Gazastrook geopend terwijl Gilad nog steeds in een donkere kelder wordt vastgehouden?”

Om de zaak kracht bij te zetten heeft de familie Shalit een petitie opgesteld die zondag is aangeboden aan het Israëlische hooggerechtshof . Daarmee willen de Shalit’s voorkomen dat de grenzen van de Gazastrook worden opengesteld. “Ik weet dat we weinig kans maken, maar we hebben het ten minste geprobeerd. Zaak is nu om zoveel mogelijk lawaai te maken, zodat de regering wel móét luisteren”, zegt Noam.

Tijdens de zitting van het hof las Noam een brief voor die de familie twee weken eerder van Gilad heeft ontvangen. In de brief schrijft hij dat hij zijn familie mist. “Ik lijd nog steeds aan fysieke en mentale kwalen. Ik ben depressief, maar dat hoort bij mijn situatie”, zo schrijft Gilad. “Ik droom van de dag dat ik word vrijgelaten en jullie weer kan zien. Ik hoop dat die dag snel aanbreekt, maar ik weet dat de beslissing hierover niet in jullie handen ligt”. Gilad eindigt zijn brief met een oproep aan de regering om door te gaan met de onderhandelingen over zijn vrijlating.

De Shalits hebben al eerder in onzekerheid geleefd over een familielid in gevangenschap. Tijdens de Yom Kippoer oorlog in 1973 werd de broer van Noam op de Golan-hoogvlakte door de Syriërs gevangengenomen en later vermoord.

Premier Olmert vliegt vandaag naar Egypte voor een ontmoeting met de Egyptische president Mubarak. Op de agenda staan het staakt-het-vuren met Hamas maar vooral ook de onderhandelingen over de gevangenenruil. “Olmert weet wat hem daar te doen staat”, zegt Noam.