Rami, de linker verdediger van het Palestijnse elftal knielt voor de wedstrijd op het kunstgras om te bidden tot Allah. “In mijn normale leven werk ik bij een bank in Ramallah. Spelen voor Palestina op eigen terrein is voor mij het mooiste wat er is.”

Het Palestijnse team werd 10 jaar geleden officieel erkent door de FIFA als nationaal elftal. Daarmee werd Palestina het enige nationale team ter wereld zonder eigen staat. De thuiswedstrijden werden gespeeld in Jordanië en in het Golfstaatje Qatar. Die wedstrijden gaven een troosteloze aanblik omdat slechts een handjevol supporters kwam kijken. “Ik speelde daarom liever uitwedstrijden” zegt Rami.

Nu staat hij op het veld van het geheel nieuwe Ram Stadion aan de rand van het bezette Oost-Jeruzalem, letterlijk op steenworp afstand van de scheidingsmuur. Op zijn voorhoofd zijn kleine stukjes rubber van het kunstgras blijven plakken door het bidden. Als een professional staat hij op het veld de internationale pers te woord.

“Dit is een historische wedstrijd voor ons. De meeste Palestijnen lijden een zwaar leven onder de Israëlische bezetting. Het team gaat vanavond proberen om alle supporters even die ellende te doen vergeten.” Op de overvolle tribunes zitten 7.000 uitzinnige Palestijnen. Bij deze eerste wedstrijd mochten ze gratis naar binnen.

Het stadion is gecertificeerd door de wereldvoetbalbond FIFA. Voor de officiële opening is zelfs FIFA-voorzitter Sepp Blatter ingevlogen. Als een ware volksheld, omgeven door fotografen, maakt hij voor aanvang van de wedstrijd een ereronde over het veld. Zelfs vanaf de daken van omliggende gebouwen wordt hij toegejuicht. “Dit stadion is een zege voor het Palestijnse voetbal”, zei Blatter.

Als het Palestijnse volkslied door de speakers schalt steken 7.000 man hun arm in de lucht om met twee vingers het vredesteken te maken. “Salaam, Salaam, vrede, vrede”, roepen de supporters. Ook wordt de naam van Arafat gescandeerd, wiens afbeelding op een groot doek aan het dak van het stadion hangt.

Het Palestijnse team is een samenraapsel van amateur-voetballers die door de Palestijnse diaspora van heinde en ver moeten komen. Een van hen woont in Chili en spreekt geen woord Arabisch. Toch hebben spelers uit de Palestijnse gebieden vaak de meeste moeite om zich bij het team aan te sluiten. Drie spelers uit de Gazastrook kregen geen toestemming van Israël om af te reizen naar de Westoever. Alleen steraanvaller Ahmed Kashkash kreeg de benodigde papieren.

Het team staat 180ste op de wereldranglijst, veel lager dan de Jordaniërs. Toch is het Palestina dat al na vijf minuten de score opent. Door een fout in de verdediging kan spits Kashkash uit Gaza langs de keeper van Jordanië schieten. Het eerste internationale doelpunt op Palestijns grondgebied is gescoord. Het kleine stadion ontploft. Politiek geladen spreekkoren schallen vanaf de tribunes. “Jeruzalem, een Arabische stad! Met onze ziel, met ons bloed. Wij houden van Palestina!”

Op de eretribune zitten twee Nederlandse mannen in pak naar de wedstrijd te kijken. Ze zijn van Greenfields, het Nederlandse bedrijf dat het kunstgrasveld heeft aangelegd. “De bal rolt goed. Ik heb nog geen klachten gehoord van de spelers”, lacht Rob Venneker van Greenfields. Het bedrijf is gespecialiseerd in het aanleggen van kunstgrasvelden in ontwikkelingslanden. Venneker is trots op zijn creatie. “Het is prachtig om te zien hoe een voetbalveld mensen hoop kan geven en hoe het de jeugd kan inspireren. Zeker als je ziet wat hier in het verleden gebeurd is en nog steeds gebeurt. Ik hoop dat het positieve van dit veld zal overslaan naar de politiek in dit gebied.”

“Het zou mooi zijn als de Palestijnen ooit een keer op dit veld tegen Israël zouden spelen. Het is een droom, maar misschien komt het ooit nog eens uit”, zegt Joop van Krimpen van Greensfields.

Na de rust scoort Jordanië de gelijkmaker, maar het enthousiasme van de supporters wordt er niet minder om. Het resultaat van de wedstrijd is niet belangrijk. Waar het om gaat is dat Palestina is erkend door de rest van de wereld, al is het slechts op sportief vlak. Het stadion loopt leeg en de menigte sluit zich aan in de file voor het eerste Israëlische checkpoint richting huis.

De stand in groep E was ongemeen spannend. Engeland was afhankelijk van verlies van de Russen om nog uitzicht te houden op het eindtoernooi in Zwitserland en Oostenrijk volgend jaar zomer. De wedstrijd is dan ook massaal bekeken door de Britten. Voorafgaand aan het duel deden in de Britse sportpers de wildste samenzweringstheorieën de ronde over afspraken tussen de Israëli’s en de Russen. Israël was namelijk al uitgeschakeld en voetbalde om de eer.

Israël-Rusland werd in de aanloop naar de wedstrijd omschreven als een beladen kraker. Er wonen honderdduizenden Russische joden in Israël. Samen met de tienduizend supporters die uit Rusland waren overgekomen deed het Russische legioen niet onder voor het Israëlische.

Als bijna vanzelfsprekend in Israël werd ook politiek en historie er met de haren bijgesleept. Hiddink werd met veel respect ontvangen in Tel Aviv en dat kwam niet alleen door zijn indrukwekkende staat van dienst. Tijdens de persconferentie voorafgaand aan de wedstrijd werd er gevraagd naar het oorlogsverleden van zijn familie. Zijn vader heeft in de Tweede Wereldoorlog joden helpen onderduiken

“Het heeft niks met voetbal te maken, maar ik wil er best wat over zeggen”, zo zei Hiddink. “Waar je ook geboren wordt, het is normaal dat je mensen in nood helpt. Mijn vader leeft nog, hij is inmiddels 91 en je merkt dat als mensen ouder worden ze toch hun verhaal kwijt willen.” In de rust van de wedstrijd wist de rechtse politicus Bibi Netanyahu de Russische pers moeiteloos te vinden. Volgens Israëlische journalisten probeerde hij zo een wit voetje te halen bij de vele Russische kiezers in Israël.

Met het verlies tegen Israël hebben de Russen de kansen op het EK niet meer in eigen hand. Ze zijn afhankelijk wat de Engelsen woensdag doen tegen Kroatië, dat zich al heeft geplaatst voor het eindtoernooi. De Britten hebben genoeg aan een gelijk spel.

Bij uitschakeling van de Russen verliest Hiddink iets van zijn glans die hij heeft gekregen na zijn succesvolle avonturen als bondscoach van Zuid-Korea en Australië. Hij staat te boek als een specialist die ook met zeer jonge en onbekende spelers een goed team kan neerzetten. “Tsaar” Hiddink wordt dan ook op handen gedragen door de Russische supporters.

“De gemiddelde leeftijd van het Russische team is 24. Dat betekent dat we de komende jaren verder kunnen bouwen aan dit elftal. Tegen Israël heb ik me geërgerd aan de naïviteit van mijn team. Als we dat er niet uithalen is het heel moeilijk om resultaat te halen.” Woensdag speelt Rusland uit tegen Andorra. De wedstrijd moet gewonnen worden wil Hiddink nog kans maken op EK kwalificatie.