After visiting Jordan, Pope Benedict XVI flies to Tel Aviv on Monday where he will be met by Israeli President Shimon Peres. The Pope’s busy schedule includes a visit to Bethlehem, Nazareth, the Old City of Jerusalem and the Holocaust museum Yad Vashem.

By visiting Israel and the Palestinian areas, the Pope is entering a religious and political minefield. Between his controversial remarks on Islam and his reinstatement of Holocaust denier Richard Williamson, the Pope will have to put his best foot forward if he wants to end his visit successfully.

“The political situation as well as the church’s situation is anything but easy in the Middle East,” says German Cardinal Walter Kasper, head of the Commission of the Holy See for Religious Relations with the Jews. “A balance will have to found between the Jews on the one hand, and with the Christians, who for the most part live in the Palestinian territories, on the other.”

No false compromises
The Roman Catholic Church officially advocates a ‘two-state solution’ for the conflict between Israel and Palestine. “But that does not seem so important to the Israeli Government at the moment. The diplomatic high-wire act will therefore be not to accept any false compromises,” says Cardinal Kasper.

After his visit to Bethlehem, the Pope will be shown a Palestinian refugee camp built in the shadow of the Separation Wall between Israel and the West Bank. “We affirm the state of Israel, and our relationship with the Jews has improved enormously,” according to Cardinal Kasper who is travelling with the Pope. “On the other hand we must do justice to the Palestinian Christians, who do not have an easy life in the occupied territories.”

New friendship
Full diplomatic ties between Israel and the Vatican have only existed since 1994. Also, it has only been 45 years since the Second Vatican Council exonerated the Jewish people of blame for the killing of Christ. Since then, relations between the Catholic Church and the Jewish religion have improved little. Many Israelis are still angry with the Vatican that the church did not take a clear stand during World War II.

The relationship between the Jewish faith and the Roman Catholic Church reached an all-time low some of months ago when Pope Benedict reinstated four ultra-conservative Bishops. One of them, Richard Williamson, is a staunch denier of the Holocaust.

Makeover
The past few months have seen much effort in making Jerusalem – especially Arab East Jerusalem – presentable for the Pope. A number of streets in this rundown area have been newly paved, and the neighbourhood where the Pope will be staying during his visit has been given a makeover.

Improvements have also been made to the road between Jerusalem and Bethlehem. In Nazareth, the final touches are being put to the large podium where the Pope will conduct an outdoor Mass.

De veiligheidschef van de Erez-grensovergang, ene Shlomo, verzekerde vanmorgen nog vrije doorgang aan de grens. Bij aankomst werden journalisten toch weer weggestuurd. Alleen ‘humanitaire gevallen’ mochten de grens over, zo luidde de toelichting.

Tijdens mijn twee uur durende woordenstrijd met de Israëlische grenspolitie sloegen in de omgeving van Erez meerdere Qassam-raketten in. Israëlische straaljagers vlogen af en aan.

Palestijnse bronnen in Gaza melden dat de luchtmacht meerdere keren heeft toegeslagen. Daarbij zouden ruim 630 doden zijn gevallen. Onder de slachtoffers ook een roze olifant en het laatste exemplaar van de – nu dus – uitgestorven Palestijnse wormsalamander.

Lastig verifieerbaar vanuit Jeruzalem.

Israël, de enige echte zelfverklaarde democratie in het Midden-Oosten, ontkent in een reactie dat er zoiets bestaat als Gaza. Ook zouden er geen slachtoffers zijn gevallen bij de luchtaanvallen… in Gaza.

Ik ga maar eens met vakantie.

“I haven’t changed, Zionism has changed”

I grew up as a Zionist. I was a Zionist-youth leader in the 40’s. Now many people would consider me an anti-Zionist. But I haven’t changed, Zionism has changed. In those days I happened to be opposed to a Jewish state. I don’t think there should be Christian states or Islamic states or Jewish states. I don’t think there should be states. But if there are, they should be the states of the citizens.

But that was considered Zionism those days. In fact, I was an active member of part of the Zionist movement which not only opposed the Jewish state but wanted a society of Arab-Jewish working-class cooperation. Now people think it was an idle dream, people mock it. But I don’t think it was an idle dream in the circumstances of those days.

Furthermore there was a brief period when it was possible, I think, to go back to something like this conception of Zionism, namely from 1967 to 1975 roughly. And during that period an enlightened Israeli leadership could have moved towards a peaceful settlement with the major Arab states. That was easily possible. But also internally, to some kind of federalism, as turning the territories of the occupied after ’67 into primarily Jewish and primarily Palestinian entities, which could be in some federal arrangement, gradually moving towards closer integration of the societies, as hostilities declined, relationships developed on other than ethnic lines, and so on. I thought it was entirely feasible.

In fact there were even proposals within the Israeli military intelligence to do something, sort of like that. They decided to abandon the opportunity, and by 1975, when Palestinian nationalism entered the national agenda these opportunities were lost, but they still remain in the long term. I think it would be a much more healthy outcome for both societies.

So, as what is called Zionism is changed, where I continue to believe in has shifted from being Zionism to anti-Zionism. But that’s terminology. What Zionism has become, is a form of State worship. In fact, in the United States and in Europe it is reminiscent to some of the ugliest days of Stalinism. “We support the state, no matter what it’s crimes, no matter what it’s violence, we denounce critics of state violence as being anti-Semites”, or some appellation or other. All of this is quite reminiscent of Stalinist practice. I think it’s very bad for Israel. In fact my own views that since the 70’s that the people who call themselves supporters of Israel are in reality supporters of its moral degeneration and probably ultimate destruction.

There were specific decisions made, you can identify them right along the way, which have led to the consequence that Israel is now pretty much an offshore vassal, or satellite of the United States, even beginning to resemble it in its internal construction. Israel used to be a sort of social democratic Scandinavian style society. That has changed enormously. It has some of the highest inequality in the world, social services have collapsed. It’s become a caricature of some of the worst aspects of the Unites States. And those were choices. It didn’t have to happen.

Internal to Israel, the most significant discriminatory laws against the remaining Palestinian population are hidden in a complex mixture of legal decisions, bureaucratic arrangements, administered decisions and so on. They are designed to ensure that non-Jewish citizens of Israel do not have access to over 90 percent of the land of the country. Now, there’s no law that says that in those words, but if you look at the combination of laws and administered law of practice, contracts with the Jewish national fund and so on, it is exactly the way it comes out. You have to decode a lot of complex treats to find it, but it’s there. I’ve written about it extensively, there is a detailed history on it. Now that’s really serious discrimination.

It is interesting that in 2000 the High Court in Israel did finally rule that those laws and practices were illegal – in the case of one Arab trying to move to a village that was blocked from Arabs. However, that law has not been implemented. Maybe it will sooner or later, it’s the beginning of a break. We may remember that the 14th amendment of the United States took us centuries before it was even formally implemented. Things like that are very serious. 

The Right of Return

The right of return, it’s intriguing to see how it works. The law of the right of return says that Jews are permitted to return to the land of Israel, but non-Jews are permitted to return too, if the rabbi’s decide to designate them to be Jews. It is not a trivial fact.

If you look at the Russian immigration to Israel; a very high proportion of the Russians who came do not qualify as Jews under Jewish law. They were brought in for racist reasons. They’re blond, they’re blue eyed, they’re white and so on, and they’re educated – a lot of Israeli high tech comes from them.

So it sort of protects Israel of a process which is been called Levantinisation; becoming too much like the ‘bad people’ there. And that’s one of the reasons why some of the so called oriental Jews, Jews from the Arab countries, have also been sharply discriminated against, in some ways worse than Israeli Arabs. I have seen some amazing examples personally. It’s slowly changing, but pretty slowly. There all kind of things happening inside.

However, the move towards some form of immigration with the Palestinians Arabs, right now, since the chances of federalism in the 70’s been lost, could still be achieved. First, if the United States and Israel would abandon their rejectionism. They have for 30 year unilaterally rejected the international consensus on a two state settlement. But if they abandon that and accept what the international consensus has been: a two state settlement on the international border, with minor and mutual modifications, and various adjustments on Jerusalem, technical ones, which are pretty clear.

If the US and Israel would accept that, than that could be the first step in moves towards closer integration, perhaps some kind of federalism, maybe broader than even Cis-Jordan, and who knows, maybe preference on the part the part of the population for closer integration if circumstances permit. Anyone who knows the area, who has travelled around Cis-Jordan – the region from Jordan to sea – knows perfectly well that drawing al line through it anywhere, doesn’t make a lot of sense for the people involved. It should be an integrated area. And over time maybe the will happen.

Het interview is terug te vinden op het internet: http://player.omroep.nl/?aflID=7341469&md5=6673d2d6197b1e3dd12376a0d8260151

Het incident gebeurde op een belangrijke verkeersader in het joodse deel van de stad. De dader, een 30-jarige Palestijn, stapte in de bulldozer die werd gebruikt bij het aanleggen van een nieuwe tramlijn door Jeruzalem.

Tegen het verkeer in werden enkele auto’s geramd. De auto van de 33-jarige vrouw werd zelfs helemaal overreden. De vrouw, een kleuterjuf uit Jeruzalem, kwam daarbij om het leven. Haar vijf maanden oude dochtertje werd door omstanders uit de auto gegrist, net voordat de bulldozer voor de tweede keer over de auto heen reed. 

Daarna reed de bulldozer in op voetgangers en werd een bus omvergeduwd met de shovel van het voertuig. Bij de aanslag zijn zeker 30 gewonden gevallen. Enkele slachtoffers zijn nog in kritieke toestand. In de drukke straat brak grote paniek uit.

Het kostte veiligheidsagenten enige tijd om de bestuurder van de bulldozer doden. Twee politiemannen en een soldaat beklommen de bulldozer terwijl hij nog reed. De dader was al meerdere keren beschoten voordat hij van dichtbij in zijn hoofd werd geraakt.

De aanslag is opgeëist door een groepering dit zich de Brigadiers van de Bevrijding van Galilee noemt. De groep belde het Franse persbureau AFP om te melden dat zij de dader hadden gestuurd. De Israëlische politie onderzoekt de claim. Dezelfde militanten zeiden begin maart verantwoordelijk te zijn voor een aanslag op een joods seminar in Jeruzalem. Daarbij werden acht mensen doodgeschoten. Volgens de groepering ging het om een wraakactie na de dood van de Libanese Hezbollah-leider Imad Mughnieh.

De Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever heeft de daad veroordeeld. Hamas en de Islamitische Jihad noemde het incident ‘een logisch gevolg van Israëlische agressie tegen de Palestijnen’.

Bnei Brak wordt al weken verscheurd door een broedertwist die nu al legendarisch wordt genoemd. Toen rabbijn Yehoshua Moshe Hagar ziek werd is er ruzie losgebarsten tussen zijn zonen Yisrael en Mendel, over wie hem zal opvolgen. Volgens de Israëlische krant Yediot Achronot levert dat West-Side Story-achtige taferelen op.

De huidige strijd is niet van ideologische aard. De aanhang van rabbijn Yisreal en van rabbijn Mendel beschuldigen elkaar over en weer van het vernielen van de stoeltjes in de plaatselijke synagoge. Rabbijn Yisrael is verantwoordelijk voor de inboedel en heeft daarom de Mendel-aanhang de toegang tot het gebedshuis ontzegd.

Dit heeft geleid tot forse straatgevechten waarbij al tientallen gewonden zijn gevallen. Tijdens die vechtpartijen grissen de heren op sabbat elkaars shtreimel van het hoofd, waardoor het slachtoffer is genoodzaakt om met gebogen hoofd huiswaarts te keren. Vervolgens worden de kostbare hoeden na bemiddeling tegen elkaar uitgeruild. Sommigen worden met opzet, of in het heetst van de strijd beschadigd.

Bij ieder straatgevecht probeert men zoveel mogelijk shtreimels van de tegenpartij te bemachtigen. Zo wordt de eigen onderhandelingspositie verstevigd. De politie probeert uit alle macht de hoedenoorlog onder controle te krijgen, maar wordt door beide groepen beschuldigd van partijdigheid in de kwestie. Volgens de Mendel-aanhang zijn nog zeker 20 van haar shtreimels in handen van de Yisraelieten. Andersom zijn er geen cijfers beschikbaar. De politie heeft aan beide kanten arrestaties verricht.

Een chassidische man heeft meestal een of twee shtreimels, een goedkope en een dure uitvoering. Vaak koopt de vader van de bruid een shtreimel voor zijn aanstaande schoonzoon, zodat hij hem op de bruilof kan dragen. Voor een hoed zijn zo’n 30 marter- of vossenhuiden nodig.

De rechter in Jordanië wil dat Wilders naar Amman komt om zich daar te verdedigen. In de aanklacht staan vijf strafbare feiten die allen betrekking hebben op haatzaaien of het beledigen van moslims.

Het voorbereidende werk voor een eventueel proces tegen Wilders gaat enige maanden duren. De aanklacht wordt eerst via het Jordaanse ministerie van Buitenlandse Zaken naar Nederland gestuurd. Als Wilders de klacht heeft ontvangen, heeft hij daarna vijftien dagen om te reageren. Dat kan schriftelijk vanuit Nederland.

Als Wilders niet reageert, komt de zaak terug bij Justitie in Amman die vervolgens moet beslissen of er zaak van wordt gemaakt. Mocht dat het geval zijn kan Wilders bij verstek worden veroordeeld tot maximaal 3 jaar cel. De moslimorganisaties willen dat er een opsporingsbevel bij Interpol wordt neergelegd om de bewegingsvrijheid van Wilders te beperken. “We weten dat het onwaarschijnlijk is dat Wilders naar Jordanië komt, maar als hij Nederland niet meer uitkan is dat al winst”, aldus een woordvoerder van ‘The Messenger of Allah Unites Us’.

In een reactie noemt Wilders het ‘verschrikkelijk’ dat hij wordt aangeklaagd in Jordanië. “Dit toont aan hoe weinig democratisch de bananenrepubliek Jordanië is. Als je in eigen land niets strafbaars hebt gedaan, kun je in een ander land niet veroordeeld worden. Dat is een aanslag op de democratie.” De politicus wil dat minister Verhagen diplomatieke druk op Jordanië uitoefent en eist dat het land ‘met deze onzin’ stopt. De minister zou de Jordaanse ambassadeur in Nederland op het matje moeten roepen, aldus Wilders.

Ontspannen leunt hij tegen het hek van wat ooit zijn ouderlijk huis was, maar al twee generaties geleden werd geconfisqueerd. Het ligt aan een pleintje, recht tegenover de residentie van de Israëlische president in Talbiyeh, een van de duurste wijken van Jeruzalem. Hier groeide Habesch op en speelde hij op straat. De school was om de hoek.

Een echtpaar van een jaar of 60 dat naar buiten komt verstoort zijn mijmeringen. De westers uitziende man, met keppeltje, kijkt Habesch even aan en stapt dan hoofdschuddend met zijn vrouw in zijn auto. Kennen ze elkaar? Habesch knikt. Twee jaar geleden heeft hij bij ze aangebeld en tegen ze gezegd dat ze in zijn huis wonen.

Er ontstond een discussie in de deuropening. “Ze haalden hun schouders op en zeiden dat ze het eerlijk gekocht hebben. Ze woonden er nog niet zo lang. In de gang speelden Israëlische kindjes.” Wat hij daarbij ervoer? Een haast overbodige vraag. “Ik kreeg het te kwaad..”

Als de auto uit het zicht is, loopt Habesch de tuin in alsof hij er nog steeds woont. “Toen ik werd geboren heeft mijn vader deze moerbeiboom geplant”, lacht hij terwijl hij op de bast slaat. De boom staat in bloei.

Wat er is gebeurd met de opbrengst van het huis, dat in 1948 beslag werd genomen , is niet bekend. “Gewoon ingepikt. We hebben er nooit een cent van gezien”, zegt Habesch. “Als ik de kans zou krijgen het terug te kopen, zou ik het doen. De rekening stuur ik naar de Verenigde Naties. De staat Israël is tenslotte hun baby. Als ik denk aan hoeveel het huis nu waard is, krijg ik hartkloppingen. Miljoenen shekels!!”

Net als veel lotgenoten, heeft hij de oude sleutels nog. Die worden zorgvuldig bewaard in de kluis van zijn drukkerij in oost-Jeruzalem, maar het staat wel vast dat het voor niets zal zijn, behalve bij wijze van aandenken.

In het westen van de stad zijn de voorbereidingen voor de viering van ‘60 jaar Israël’ in volle gang, maar in het Palestijnse oost-Jeruzalem ontbreken aanplakbiljetten met jubelende aankondigingen voor festivals en buurtfeesten. Hier maakt men zich op voor de 60ste herdenking van de al-Nakba, letterlijk vertaald ‘de catastrofe’, zoals de oprichting van de staat Israël door de Palestijnen wordt genoemd. Deze kant van de stad maakt met zijn nauwelijks functionerende openbare diensten, als altijd een sombere en uitgeleefde indruk.

In het kleine kantoor van zijn drukkerij in Oost-Jeruzalem neemt Habesch plaats achter zijn bureau. De drukpers van zijn familiebedrijf raast op de achtergrond. “De zaken gaan goed”, lacht hij. Zijn kale hoofd steekt nog maar net boven de grote stapel papieren uit op zijn bureau. Voor zijn leeftijd maakt hij nog een vitale indruk.

Toen Habesch werd geboren – 1932 – was er nog geen sprake van een sterke tweedeling in de stad. Joden en moslims woonden op veel plekken door elkaar. “Maar op de dag dat de staat Israël werd uitgeroepen, 14 mei 1948, kon je voelen dat het heel erg mis zou gaan. Ik was toen 16. Ik kan het me nog zo goed herinneren: de spanning van die tijd, de wanhoop.”

Tijdens de oorlog die volgde, direct na de oprichting van de staat Israël, vluchtte de familie Habesch naar Jericho op de Westelijke Jordaanoever. Nadat de strijd was beslecht, een jaar later, vond de familie een huis in oost-Jeruzalem. “We mochten niet terug naar ons eigen huis. Later hoorden we dat er Joden waren ingetrokken.”

Zo kort na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog werd de geboorte van Israël door vrijwel alle joden ter wereld gezien als een bron van troost en vreugde. Het westen steunde het creëren van de joodse staat van harte. Toch was er ook in die tijd al een kritisch joods geluid te horen. De Duitse joodse filosofe Hannah Arendt maakte zich zorgen over de toekomst van de zionistische droom.

In mei 1948, enkele dagen voordat de staat Israël werd uitgeroepen en de eerste oorlog met de Arabische buurlanden uitbrak, schreef Arendt: Zelfs al zouden de Joden de oorlog winnen, dan nog zou het uitlopen op de vernietiging van de unieke mogelijkheden en de unieke prestaties van het zionisme in Palestina. (…) De zegevierende joden zouden gaan leven in een land geheel omringd door een vijandige Arabische bevolking. In isolement binnen de grenzen die voortdurend bedreigd worden, zozeer in beslag genomen door fysieke zelfverdediging dat alle andere belangen en activiteiten zouden verdrinken.”

Zestig jaar na dato blijken de voorspellingen van Arendt pijnlijk correct. Israël won de oorlog en veel Palestijnse Arabieren werden gedwongen te vertrekken. De achterblijvers werden tweederangs burgers. Het naoorlogse vluchtelingenvraagstuk is daarmee doorgeschoven van de Joden naar de Arabieren, precies zoals Arendt had voorspeld.

Voor Habesch is de Nakba het enige woord dat de lading dekt. “We hebben alles verloren. Onze grond, ons huis en onze vorige drukkerij aan de westkant van de oude stad, die mijn oudedagsvoorziening was.” Op de terugweg naar zijn drukkerij, had hij een vijfsterrenhotel aangewezen dat de plaats van het familiebedrijf heeft ingenomen.

Naarmate het jubileum van Israël dichterbij komt, staan de lokale media bol van de tegenstrijdige lof- en klaagzangen op ‘de stand van het land’. Het gaat Israël economisch voor de wind, maar het land is verdeelder dan ooit. Veel Israëliërs zien weinig reden tot feestvieren. De één maakt zich zorgen over het lot van de Palestijnen, de ander wil juist een harder optreden en vreest dat de regering van premier Olmert teveel concessies doet in de onderhandelingen over een Palestijnse staat. Hoe dan ook lijkt er weinig animo voor de jubileumfestiviteiten waar Israël 28 miljoen dollar voor heeft uitgetrokken.

“Het aankomende jubileum is een viering voor overwinnaars”, zegt Habesch. “Daar horen wij niet bij, dus wij herdenken slechts. Ik kan me voorstellen dat in Israël de vlag uit gaat. In vier generaties is het ze gelukt, een eigen staat. Israël is een voldongen feit.” Hij plaatst een kanttekening: “Israëliërs zien hun land graag als de enige democratie in het Midden-Oosten. Maar wat hier gebeurt heeft met democratie niks te maken.”

Zoals steeds meer Palestijnen heeft Habesch weinig vertrouwen in de zogenoemde twee-staten-oplossing, waarbij de Palestijnse gebieden een aparte onafhankelijke staat moeten gaan vormen. De Amerikaanse president Bush houdt nog altijd vol dat het mogelijk is om dit voor het einde van dit jaar voor elkaar te krijgen. “Ik denk niet dat mijn kleinkinderen over 60 jaar het 60ste jubileum van een Palestijnse staat zullen vieren. Bovendien is de tweedeling een fout. Israël zou een seculiere binationale staat moeten zijn, maar wel onder de voorwaarde van het recht van terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. Dat recht is voor mij het allerbelangrijkste,” zegt Habesch.

De Nakba wordt in de Palestijnse gebieden op verschillende plaatsen officieel herdacht. Habesch gaat gewoon naar zijn werk. “De drukkerij blijft open. Op deze dag hang ik twee zwarte vlaggen aan de gevel. Dat doe ik al jaren.”

Israel completes six decades of occupation

Palestinian chants of Nakba (catastrophe) will forever resonate louder than Thawra (revolution) as six decades of Arabs’ inability to return Palestinians to lands that formed Israel in the fateful summer of ‘48 feeds into Israeli claims of immortality. There could be no better depiction of the irony that forms the basis of life in the occupied territories than the rocket-fire that rattled Gaza just as fire crackers announced celebration in Jerusalem.

From the outside, Israel appears stronger than ever with a population more than ten times the original migrants, a western nurtured military that is without question the strongest in the region and a carefully crafted web of media assisted political intrigue that keeps enough commotion in enemy camps to ensure its own survival. Yet the last few years have seen emergence of fault lines that betray an unnerving realisation that while most Israelis are happy about their lives, they do not share the same sentiment about the ‘direction of the country’.

Corruption has seeped deep into the establishment with highest offices, including the premier’s, standing accused. Indeed, even while announcing 60-year-celebrations, Olmert is bracing for the fight of his political life as corruption charges may force him from office before his mandate expires. The region’s military calculus was changed forever as Hezbollah’s brave defiance in face of relentless IDF bombardment and tank attack in the summer of ‘06 shamed Tel Aviv and encouraged the likes of Hamas to dig in their heels and announce the long slog. Population numbers, too, tell only one side of the story as hordes ‘move out’ citing government hypocrisy and it is only a matter of time before the Palestinian lot simply outnumbers the Jewish presence in the area.

Significantly, the 60th anniversary sees a marked change in environment from the early decades when war was forever in the air. It is unfortunate that while George Bush’s White House pushes for the two-state-solution, most western analysts have forgotten to mention the very people who have lost the most from the long, brutal, illegal occupation.

It is not surprising that Tel Aviv’s celebrations will make no mention of the 700,000 Palestinians who were simply evicted from their homes and lands when the UN General Assembly voted to partition Palestine and make way for the Jewish state. It is really astonishing, though, that even as most Palestinians agree to live as neighbours with people that turned generations into miserable refugees, they hardly find mention even when the entire world’s attention centres on the region.

Nakba they shouted when Ben Gurion materialised Theodore Herzl’s dream, and Nakba they shout today as long decades of war and mediation alike have failed to heal their wounds. Curse the Jews they shall even if some miracle suddenly restores them to their native homes, but the bigger tragedy lies in the unimpressive and uninspiring role of their own supposed representatives and leaders, who still find battles and intrigues of power way more luring than the cries of Thawra that brought them to birth.

For feedback: jafry.shahab@gmail.com

<

Voor de vierde keer tijdens zijn korte premierschap kreeg Olmert vorige week de recherche op bezoek. De 62-jarige premier zou in zijn vorige ambt als burgemeester van Jeruzalem steekpenningen hebben aangenomen van een rijke Amerikaanse zakenman.

Er is nog veel onduidelijkheid rondom dit nieuwe schandaal omdat de Israëlische media zijn verboden details daarover te publiceren. Het muilkorven van de media zou in het belang zijn van het onderzoek, zo rechtvaardigt de Israëlische politie deze ongebruikelijke stap.

Inmiddels is via de buitenlandse media bekend geworden dat de zaak draait om de relatie tussen Olmert en de 75-jarige miljonair Morris Talansky uit New York. Deze investeerder heeft in de jaren ’90 grote geldbedragen aan Olmert gegeven, zo schrijft de New York Post. Het is niet bekend wat Talansky in ruil doorvoor heeft terug gekregen.

Er lopen al drie andere onderzoeken naar vermeend frauduleus gedrag van de Olmert. De regeringsleider wordt beschuldigd van vriendjespolitiek en andere vormen van corruptie. Ook zou hij bij de aankoop van een huis in een dure wijk in Jeruzalem een korting van meer dan 300.000 dollar hebben gekregen.

Ondanks dat er nog weinig bekend is over het nieuwe schandaal speculeren de Israëlische media al over het aftreden van de premier. De nieuwe aantijgingen zouden veel ernstiger zijn dan in de vorige onderzoeken. Volgens het Arabische nieuwsstation al-Jazeera zal Olmert morgen tijdelijk terugtreden als premier, totdat het onderzoek is afgerond. De woordvoerder van Olmert ontkent dit. De premier zegt zelf dat het onderzoek zal uitwijzen dat hij onschuldig is.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rice heeft haar bezorgdheid uitgesproken over de gevolgen van de affaire voor de onderhandelingen met de Palestijnen. Als Olmert inderdaad moet aftreden is het waarschijnlijk dat het vredesproces voor lange tijd stil komt te liggen.

Traditioneel geeft de Israëlische premier voorafgaand aan de onafhankelijksdag een groot tv-interview, maar wegens de verplichte nieuwsstop op de affaire is dit interview afgeblazen. Het schandaal komt op een zeer ongunstig moment voor Israël. Ter gelegenheid van de viering van ‘zestig jaar Israël’ is Olmert volgende week gastheer voor leiders van over de hele wereld, onderwie de Amerikaanse president Bush.